Mikis Theodorakis

Deze naam klinkt u wellicht bekend in de oren. Grieks componist die schitterende muziek maakte en wie ooit de film Zorba de Griek zag vergeet de meeslepende muziek van Zorba’s dans niet meer. Zijn oeuvre is indrukwekkend en ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van zijn geboorte werden er heel wat concerten en activiteiten opgezet. Half december ging ik met vrienden kijken en luisteren naar een concert in zaal Novum in Etterbeek. Op het programma liederen uit de Mauthausen cyclus en het prachtige Canto General. Het concentratiekamp van Mauthausen werd 80 jaar geleden bevrijd en deze liederen kent u misschien van de interpretatie van Liesbeth List in het Nederlands uit 1967. Canto General ging 75 jaar terug in première en is een ode aan alle volkeren van Latijns-Amerika. Hun geboorte, hun bloei, hun strijd, hun offers. Honderd koorleden, zestien muzikanten, twee solisten en één acteur brachten de prachtige muziek en teksten tot leven. Het werk van Mikis Theodorakis is zeer geëngageerd. Tijdens WO II ging hij in het verzet en was ook actief tijdens de Griekse Burgeroorlog (1941-1949). Onder de militaire dictatuur (1967-1974) werd het verboden zijn muziek nog te spelen of uit te voeren, hij werd gearresteerd en tenslotte verbannen. Via zijn concerten bleef hij een boegbeeld van verzet. Telkens bij zulk concert blijft mij de grote kracht van de muziek bij, tot wat zij in staat is: geweldloos verzet, een aanklacht van dictatuur of onderdrukking, het raken van de ziel van een volk, van mensen die geen gezicht of stem meer hebben. Ik vind het sterk. Niet alleen in woorden maar nog meer in melodieën en klanken. Bij ons thuis stond op de piano een asbak met de gevleugelde woorden: ‘Musique adoucit les moeurs’. Misschien moeten de wereldleiders wat meer naar muziek luisteren of meer nog: samen musiceren…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Het geheugen van het hart

Een kerstconcert, gratis en voor niets, ons zomaar gegeven. Dank je wel ! 

De Tsjechisch bariton Vladimir Jindra komt speciaal uit Italië om een eenmalig concert neer te zetten, begeleid door de organist van de abdijkerk, Frederik Van Rampelberg. Een streling voor het oor. 

Ondergedompeld worden in kerstliederen die je in je hart meezingt, maakten van dat concert één gebed. Dat gevoel had ik niet alleen. Een blik naar mijn buurman op het concert vertelde mij dat hij ook geraakt was. Dank je wel !
Dankbaarheid is het geheugen van het hart. Het is geen vluchtige emotie, het is iets wat je koestert, dat je gelukkig maakt, dat je verbindt met anderen.

Dezer dagen, met de overgang van oud naar nieuw, worden er veel jaaroverzichten gegeven.
Met het gevoel van dankbaarheid nog in mijn hart dacht ik: waarom geen overzichtje van waar mijn hart de voorbije tijd van overloopt?
Ik ben dankbaar voor de gemeenschap rond Sint-Jozef. We hebben een moeilijke tijd achter de rug met het overlijden van pastor Gino maar onze gemeenschap is er sterker door geworden. De verbondenheid is sterker geworden. We hebben elkaar proberen te dragen. Er is een WhatsAppgroepje uit gegroeid waar we lief en leed met elkaar kunnen delen. Dank je wel !
Ik ben dankbaar voor de rondetafelgesprekken. Een groepje (jongere) parochianen die niet bij de pakken blijven zitten, die samen willen brainstormen over hoe het nu verder moet. Ze kwamen voordien  samen rond een Bijbeltekst, maar nu,  zetten ze ook mee hun schouders onder de zoektocht naar de toekomst en het dragen van onze gemeenschap. Dank je wel !

Ik ben dankbaar dat we opnieuw repeteren met parochianen die graag zingen. Zo kunnen we de volkszang ondersteunen. Zo geven we meer kleur aan onze vieringen. Dank je wel !
Ik ben dankbaar.... voor het ontmoetings- en bezinningscafé op woensdag namiddag.

Wat ik ook nog koester? Dat ik in mijn nieuwe thuis een gemeenschap uit de duizend heb gevonden. Een levende parochie, een biddende gemeenschap, met veel vrijwilligers en een herder die het beste in iedereen naar boven haalt. Dank je wel !

Pastor Mariette

Kerstspel met marionetten

Tijdens de Advent waren er een zevental Kleine Zusters van Charles de Foucauld uit verschillende fraterniteiten te gast in Brussel. Ze speelden en zongen op verschillende plekken kerstliederen en een kerstspel met marionetten. Ze waren ook te gast waren in het St-Annadorp in Anderlecht. Na een aantal kerstliederen in verschillende talen, brachten ze een toneeltje met de marionetten. Een kerstverhaal rond een figuur die Justin heet (denk aan justice, gerechtigheid) en op zoek gaat naar de kerststal. Op zijn tocht komt hij een schaap tegen dat Espérance (hoop) heet en een duif Pace (vrede). Hun pad wordt doorkruist door Futuro, een leeuw die hen vijandig gezind is en honger heeft. Wat kunnen ze hem geven om zijn honger te stillen? We werden als toeschouwers betrokken om op hun vragen te antwoorden. Ze besluiten om het kind te geven aan de leeuw en brengen hem naar de stal. Daar wordt hij echter overweldigd door de aanblik van het weerloze kind en vraagt vergeving. Het toneeltje eindigt vredevol. Eenvoudig en met overtuiging gespeeld, raakte het alle aanwezigen. Een fijne en sterke manier om de kerstboodschap vandaag te brengen voor klein en groot, arm en rijk. Net in deze december dagen werd het Marionnettentheater van Toone uit Brussel door de Unesco als Werelderfgoed erkend. De rijke Brusselse traditie van marionettentheater gaat terug tot de 17de eeuw. Volgens mondelinge overlevering zou de toenmalige Spaanse heerser Filips II het wat heet voor de voeten hebben gekregen. Zijn autoriteit was tanende en hij besloot alle theatervoorstellingen op te doeken, uit angst voor verzet en ongewilde meningen die daar geuit konden worden. De Brusselse theatermakers gaven niet op en trokken zich terug in koertjes, zolders en kelders: niet met levende acteurs, maar met poppen. Het poppentheater werd zo een volkse traditie, waar de vrije meningsuiting regeerde en het verzet rustig zijn gang kon gaan. Wellicht hadden deze zusters dit allemaal niet in gedachten toen ze besloten om dit kerstverhaal te spelen maar het uiten van hun geloof op een speelse manier met marionetten was verfrissend en recht in de roos…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Wees niet bang

De kerststallententoonstelling in Pollare is een vaste waarde in Ninove. Naast kerststallen vanuit alle hoeken van de wereld wordt ook elk jaar gewerkt rond een bepaald thema. Vorig jaar waren dat eetbare kersttaferelen. Het waren stuk voor stuk pareltjes.
Dit jaar is het jonge gezin in beweging in het kerst tafereel. Op de foto zie je Maria en Jozef op een tandem, met Jezus in het mandje op de schoot van Maria. Een speels beeld van het jonge gezin dat kort na Jezus’ geboorte op de vlucht moest, zoekend naar veiligheid in Egypte. Als pelgrims onderweg naar een nieuwe toekomst. Onderweg als pelgrims van hoop.

Vandaag ben blijven bij stilstaan bij de figuur van Jozef. Opnieuw krijgt hij in zijn droom een bericht van de Engel Gods. De engel vraagt om te vertrekken naar een plaats waar het veilig is voor vrouw en kind. En Jozef gaat er zelfverzekerd voor, hij neemt het initiatief. 
De lezingen van de vierde adventszondag zijn lang blijven nazinderen. Kom het maar eens tegen, je vriendin is zwanger en jij bent niet de vader. Je zou voor minder beslissen om het uit te maken. Maar Jozef doet dat niet. Hij gaat in op de vraag van de engel om toch met Maria te trouwen. Waarom? Hij had toch het recht om haar te verstoten? 
Jozef laat zijn keuze niet bepalen door eigen gelijk of recht hebben op... Zijn keuze is gebaseerd op liefde. Zijn liefde voor Maria, zijn liefde voor God en misschien ook zijn liefde voor het ongeboren kind, hebben hem inzicht gegeven en hem doen kiezen voor het 'goede'. Hij heeft zijn verantwoordelijkheid genomen en is daardoor dicht bij Jezus kunnen komen.

Mogen ook wij, zoals Jozef, niet bang zijn om voor het 'goede' te kiezen. Als wij onze keuzes maken vanuit liefde en niet blijven steken bij ons eigen gelijk of ons recht hebben op., dan zullen ook wij dicht bij Jezus komen.

Pastor Mariette

© Mariette Dhondt

Chinese lantaarns

Weldra staat kerst en nieuwjaar voor de deur. Bij het zien van deze oranje vrucht van een Chinese lantaarn plant denk ik aan de heldere sterren die aan de hemel staan te fonkelen in deze koude en lange nachten, en aan het sterrenzingen weldra van de kinderen tegen het einde van de kerstperiode.
De vrucht groeit in een beschermd omhulsel dat als een Chinese lantaarn overkomt. Vandaar de naam van de plant. Maar zo zijn ook wij. We groeien (meestal) op in de veilige omgeving van ouders die ons liefhebben, en zo groeit in ons een vrucht die langzaam rijpt om dan naar buiten te komen met wat goeds we in ons hebben.
Het kindje Jezus is een speciale vrucht, een vrucht van de Heilige Geest, van God (epifanie). Van het moment dat hij in de wereld kwam is de wereld verandert. Nooit meer kunnen we zeggen dat een mens geen goddelijk wezen is. Jezus heeft het ons voorgeleefd, en wij leren van zijn voorbeeld. Een licht voor de wereld!

Zalig Kerstmis gewenst aan ieder van jullie.

Pastor Peter

© Peter Baekelmans

Blinden zien

Op zaterdag 13 december 2025 mocht ik voorgaan in de eucharistieviering in het Saviocentrum te Dilbeek voor Licht en Liefde. Blinden en slechtzienden waren er samengekomen voor hun jaarlijkse kerstfeest. Het was al de tweede keer dat men mij daarvoor uitnodigde, en telkens opnieuw roept dit bij mij een dubbel gevoel op. Enerzijds is er dankbaarheid om zelf goed te kunnen zien. Anderzijds word ik geraakt door de manier waarop deze mensen elkaar vinden en steunen en, ondanks hun visuele beperking, hun plaats innemen in onze maatschappij.

Het toeval wilde dat deze viering plaatsvond op 13 december, de feestdag van de heilige Lucia. In de volkskalender De Druivelaar las ik dat zij de patrones is van oogartsen en optiekers. En over blinden ging het ook in het evangelie van de 3^de adventszondag dat ik voorlas. Jezus antwoordt daarin aan de leerlingen van Johannes de Doper dat zij aan de twijfelende Johannes moeten zeggen wat zij horen en zien: “Blinden zien en lammen lopen, melaatsen worden gereinigd en doven horen” (Mt. 11,5).

Welke boodschap heeft deze evangelielezing voor mensen met een visuele beperking? Uiteraard zou het prachtig zijn als blinden en slechtzienden hun zicht zouden terugkrijgen. Toch gaat dit evangelie niet in de eerste plaats over lichamelijke genezingen. Ook mensen met goede ogen kunnen immers blind door het leven gaan.

Het evangelie spreekt over het innerlijk licht dat ons gevoelig maakt voor hoopvolle tekenen: kleine daden van goedheid, troostende woorden en onverwachte gebaren van dienstbaarheid. Het gaat ook over het inzicht dat wij in gebed ontvangen, waardoor we ontdekken wat onze mogelijkheden zijn om goed te doen en geluk te vinden én te delen.

De mensen met een visuele beperking hielpen mij om dit evangelie beter te begrijpen en in de advent mijn innerlijke blik te openen. De volgende dag werd deze boodschap nog versterkt tijdens de familie-eucharistieviering in de Sint-Martinuskerk, waar pastor Ellen een heldere en inspirerende homilie hield en ons opriep de tekenen van Gods komst vandaag te zien.

Pastor Johan

Het nieuwe logo van Licht en Liefde: vijf bloemblaadjes wijzen naar het midden jen verwijzen naar vijf waarden die  Licht en Liefde hoog in het vaandel draagt: eigenwaardigheid, levenswaardigheid, menswaardigheid, rolwaardigheid en gelijkwaardigheid!

Kaas en rozekens

Begin december was ik weer samen met onze gezinsgroep. Het gezin dat voor het onthaal en het onderwerp zorgt, voorziet ook hapjes en de drank. Tussen al dat lekkers, het was de vooravond van Sinterklaas, stond ook dit toestelletje met een heerlijke kaas erop, Tête de Moine. Dat is een Zwitserse kaas uit de Berner Jura, het Franstalige deel van Kanton Bern, die gemaakt wordt uit onbehandelde koemelk. De kaas vindt zijn oorsprong bij de monniken van Abbaye de Bellelay in Saicourt. Daar zijn al meldingen van de kaas uit 1192. Tegenwoordig wordt de kaas gemaakt door een beperkt aantal producenten en is een beschermd lokaal product onder de naam Tête de Moine, Fromage de Bellelay. Opmerkelijk voor deze kaas is dat hij niet gesneden wordt, maar geschaafd, tegenwoordig meestal met een ‘girolle’. De korst valt bij het schaven in stukjes uit elkaar, en de kaas vormt zich tot rozetjes. Alleen al om deze kaasrozekens te zien verschijnen zou je beginnen schaven. Ze passen perfect bij de kerstdecoratie op tafel. Het bijzondere van schaven is dat je telkens een klein laagje weghaalt van wat je aan het schaven brengt, denk maar aan de houtschaaf waarmee een timmerman of schrijnwerker planken bewerkt. Niet met een beitel, mes of zaag maar zachtjes, beetje voor beetje wordt iets op de juiste maat geschaafd. De Advent is zo’n tijd om ook wat te schaven. Aan onszelf, ons hart, onze manier van leven. Om al wat ons van God en de medemens weghoudt wat weg te schaven, niet te fors of abrupt, wel zachtjes en zeker, laagje per laagje.

Kromme paden die we bewandelen rechttrekken en oneffenheden afvlakken. Een moeizaam werk maar een dat de weg vrijmaakt opdat de Heer tot ons kan komen met Kerst…

Pastor Guido 

© Guido Vandeperre

Laat het los

In de donkerste dagen weegt alles zwaarder. De angst om wat er ons, om wat er de wereld te wachten staat wordt sterker en zit aan ons vel. Pijn en het verlies voelen sterker aan. Precies alsof we mee afsterven met bladeren, bloemen en planten. We mopperen over het weer, alhoewel we boven onze stand leven. Er wordt meer gezaagd en meer geklaagd dezer dagen. Alsof er niets meer goed kan gaan.
Duisternis maakt mensen neerslachtig. Duizenden lichtjes in huizen, kerken proberen die duisternis om te buigen. Ja zelfs tuinen en pleinen worden verlicht. Weet je, ik laat zelfs in deze tijd van het jaar het licht branden in de hal. Dat maakt het alleen thuis komen wat minder erg. Dat het maar rap lente wordt, dan zal alles weer beter gaan.

En toch... ook nu leven we, ook nu kunnen we er het beste van maken. Ook nu kunnen we van het leven genieten. Het is ons gegeven, wij kiezen zelf hoe we er mee omgaan. Daarom: "laat het los". Laat de angst los, laat het mopperen, laat het gezaag en geklaag en LEEF ! ook als alles  donker is. Als we vandaag ons leven 'on hold' zetten, missen we de kans om ook nu gelukkig te zijn. We missen de kans om de mooie dingen te zien, om het lieve woord te horen, om de uitgestoken hand te zien. We ontnemen onszelf de vreugde die ons is toebedeeld, gratis en voor niets.

In Jesaja lezen wij: Spreekt tot allen die de moed verloren hebben: "Vat moed en vreest niet: Uw God komt." Wij zijn geroepen om mensen die hoop aan te zeggen waarover Jesaja het heeft. Om mensen te helpen hun angst en pijn los te laten, om hen te helpen het uit handen te geven. God zendt zijn Zoon midden onder ons en Hij wacht op ons met open armen. Laat het los en vertrouw het aan God toe. Leef !

Pastor Mariette

©Kunstenaar Dick Loef 1924-1983

Het evenwicht in de chaos

Dit recent werk van de artist Petruzzi Vanessa kwam ik tegen tijdens een pelgrimstocht naar Assisi. Het stelt voor de moeilijke zoektocht naar een innerlijke rust. De kin en neus zijn op hun plaats, maar de andere delen van het gezicht zijn in wanorde.
Tijdens de advent zijn wij ook op zoek naar wat ons “heel” maakt, en wat “helend” werkt. Jezus Christus zal ons daarin helpen door ons de volmaakte mens, de Messias te tonen. Niet een mens die perfect is in de Griekse idee van schoonheid, maar een mens die “rond” is, waar geen stuk van af is. Zolang een mens niet rond is, maar een hoek van af is, blijven mensen zich eraan ergeren, maar wanneer de persoonlijkheid zo af is kunnen mensen nog slechts appreciëren.
Laten we werk maken om alle aspecten van onze persoonlijkheid op een rij te zetten, en de chaos uit ons leven te verwijderen door gebed en goede werken.

Pastor Peter

© Peter Baekelmans

Gevel vol kleur

De laatste zaterdag van november was ik samen met mijn kozijns en nichten Vandeperre, ter gelegenheid van een bijzondere verjaardag van één van hen. De namiddag startte in het Permekemuseum in Jabbeke. De schilder en beeldhouwer Permeke kende ik wel maar ik was nog nooit op bezoek in dit museum. Het bijzondere van het museum is dat de kunstenaar het zelf liet bouwen in een voor toen gedurfde stijl: het modernisme. We schrijven 1928. De lokale bevolking begreep het niet zo goed. Het huis met de ateliers (schilder- en beeldhouwatelier) lag midden de boerderijen en landbouwgronden. Het huis is bijna volledig begroeid met wilde wingerd (Parthenocissus tricuspidata). Dit is een Chinese klimplant die zo’n 15 à 20 m hoog kan worden. Na de bloemen komen er blauwe bessen en een vuurrode herfstverkleuring. De plant verliest zijn bladeren maar zelfs dan oogt de plant nog een beetje rood. Vaak zijn mensen wantrouwig om klimplanten aan een gevel te laten groeien. Het zou vocht in de muren brengen. Het tegendeel is waar: ze bieden net bescherming tegen de regen. Daarenboven zijn de vogels dol op deze bessen en zo haal ze nog meer natuur rondom je huis. Het vuurrode van de plant staat in schril contrast met de vaak donkere schilderijen van Permeke. De begroeiing fleurt in elk geval de strakke architectuur van het huis op. Ik maak me de bedenking dat ik hou van kleur. Als ik schoolvieringen voor de humanioraleerlingen voorga, valt me telkens op dat ze bijna allemaal van kop tot teen in het zwart gekleed gaan. Ok, ik ben van een andere generatie maar geef mij maar iets kleurrijk. Ook in ons geloof zijn kleuren niet onbelangrijk, denk maar aan de Adventskrans dezer dagen. Als christen kunnen we zeker wat meer kleur brengen in onze wereld.

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Als je ogen opengaan

Examentijd voor mijn kleinkinderen... ik werd meteen ondergedompeld in de spanning en de inspanning die dat met zich meebrengt.  Al uren was hij bezig om zijn wiskunde onder de knie te krijgen, zijn oefeningen lukten maar niet, hij zat vast. Mama en papa breken mee hun hoofd over de formule tot... eureka ! Met de uitleg van papa gingen zijn ogen open en plots waren de oefeningen de logica zelve. Hij kreeg er zelfs energie van en maakte de hele reeks oefeningen nog dezelfde avond af. 
Als de ogen opengaan verandert het leven. Het 'zien'  kan in kleine dingen zitten: in een woord, een lieve daad, een verhaal dat inzicht brengt. Het enige wat je zelf moet doen is je open stellen, actief kijken en luisteren.
Bij Godly Play is de 'Wondering', naast het verhaal, een heel sterk moment. Je vraagt je af wat het verhaal met je doet, wat het verhaal je vertelt. Misschien hoor je nu iets wat je de vorige keren nooit gehoord hebt. Het is wat jij op dat moment nodig hebt, dat bij jou binnen komt. Dit is het moment waarbij de Geest met jou op weg gaat. Soms voel je helemaal niets, gaat het verhaal niet open voor jou. Dat is niet erg, dan is de tijd nog niet rijp, maar als je blijft terug komen, dan zullen op een bepaald moment je ogen open gaan. De Geest is er altijd en gaat met je mee als jij er klaar voor bent.
Tijdens deze adventsperiode zijn er in de liturgie heel wat mooie lezingen waar de Geest met mensen op stap gaat. Jaar na jaar krijg je opnieuw de kans om te groeien en de Geest tot jou te laten spreken. Wat een wonder dat Gods zoon jaar na jaar opnieuw geboren wil worden bij ons mensen. Het geeft ons de kans om Hem in ons hart te sluiten en uit te roepen: Wat een wonder !

Pastor Mariette

Kleurrijke pilaren

Een paar weken terug ging ik naar de uitvaart van de mama van een vriendin. De uitvaart vond plaats in de St-Corneliuskerk in Aalter, West-Vlaanderen. Ooit had ik er het huwelijk ingezegend van de vriendin en haar verloofde. Een feestelijke viering met een volle kerk vol jonge mensen want beiden werkten voor IJD, de toenmalige naam van Jongerenpastoraal in Vlaanderen, nu KAMINO. Deze keer weer een bomvolle kerk omdat mama veel te jong aan kanker gestorven was. Ik vond nog een plaatsje in de zijbeuk dicht bij één van de pilaren. Deze was helemaal bekleed met een kleurrijk doek. Bij de offergang en de communie ontdekte ik dat alle pilaren op dezelfde wijze waren omwikkeld met deze prachtige stoffen. Thuisgekomen vond ik al gauw op internet hoe ze daar terechtgekomen waren. Naar aanleiding van 75 jaar kunstschilder Antoon De Clerck werden de pilaren bekleed met werk van de schilder. De uitwerking gebeurde door Paul De Doncker. En of het geslaagd is. Wat vaak grijze kolommen zijn, noodzakelijk om het kerkgebouw recht te houden, zijn nu omgetoverd in een kleurrijk decor om te vieren. Ze fleuren de kerkruimte helemaal op. Bij de grote momenten van het leven zoals nu het afscheid van een geliefde mama, vriendin en catechiste. Het paste helemaal bij deze vrouw die haar gezin, haar geloofsgemeenschap en velen kinderen kleur en dynamiek gaf…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

In verwachting

Na vier zwangerschappen en drie prachtige kinderen ben ik wel ervaringsdeskundige op gebied van verwachten. Van de roze wolk tot de bevalling ben je wel een tijdje onderweg. Het uitkijken naar het kindje doet je dromen, het geeft je kracht en energie, je kan de hele wereld aan. Een gevoel dat je altijd wilt vasthouden. 
Maar soms komt er aan die roze wolk een einde. Zeker toen aan een van de zwangerschappen abrupt een einde kwam. Geen voortekenen, geen aanleiding, moeder natuur heeft er zo over beslist.

Bij de volgende zwangerschap was ik zeer op mijn hoede. Ik liet ik mij verlammen door de angst, ik durfde niets meer. Daarna kwamen momenten van 'kome wat komt', we zien wel... Het leven gaat verder en je vlucht in werken en in de sleur van elke dag. Kop in het zand om niet te moeten nadenken. 

Op een dag vroeg iemand mij: verlang je naar je kindje? Toen zijn mijn ogen open gegaan. Het was voor mij een wake-up call. Ik werd mij door deze vraag opnieuw bewust van het leven dat ik in mij droeg. Dat gevoel was zo sterk dat ik het kleine wezentje op dat moment echt in mijn hart heb gesloten. Dan is het uitkijken pas echt begonnen. Het 'verwachten' is dan een actief wachten geworden. 

Dat is wat advent voor mij is: actief wachten en liefdevol uitzien naar Kerstmis.
In deze adventstijd waar mensen al weken van tevoren aan het sleuren zijn met kerstbomen, waar alles draait rond lichtjes en cadeautjes en het feestje dat 'top' moet zijn, vergeten we soms waar het echt om gaat. 

Kijken we wel uit naar het kind dat de wereld verandert?
Of zijn we in de ban van Glühwein en Winterpret?  Of laten we ons verlammen door de angst om wat er met onze wereld gaat gebeuren ? Nee, het ziet er niet zo rooskleurig uit. Maar wij kunnen daar iets aan doen, door zelf voor het goede te kiezen. Door ons te laten aanspreken door de lezingen die ons vragen om hoopvol te zijn, om waakzaam te zijn = actief wachten en liefdevol uitzien.  We hebben vier weken de tijd om te groeien in die waakzaamheid. 

Ik vraag mij af wat jij zal doen als iemand je vraagt: verlang je naar het kindje? 

Pastor Mariette

© Pixabay