Waarom dat uitkijken naar sneeuw op kerstdag? Omdat de wereld er op deze dag heel anders moet uitzien: alles moet nieuw en ongerept zijn. Het gewone uitzicht van de wereld moet worden toegedekt. Of onze weerman- of vrouw er al of niet bij stil gestaan heeft, weet ik niet, maar sneeuw heeft inderdaad een betekenis die bij Kerstmis past: hij geeft aan de wereld een ander uitzicht, maakt alles nieuw: wat lelijk grijs en zwart was wordt wit en rein, het wordt stiller, de geluiden worden gedempt, hij creƫert een nieuwe wereld, minder hard en grauw dan degene van de dagelijkse realiteit. Ook Kerstmis en de geboorte van het Kind werpen een ongezien en hoopvol licht op de dagelijkse realiteit. Op Kerstmis werd het Kerstekind gespaard van de sneeuw. Geen romantische inkleding zodat we ons konden richten op de kern van het feest: God die onder ons komt wonen als een klein, kwetsbaar mensenkind. Iemand die we kunnen herkennen en liefhebben. Tien dagen later kregen de Wijzen dan maar hun deel. Naast goud, wierook en mirre hadden ze ook nog wat van dat witte goedje meegebracht, wat een verrassing. We mochten het feest van de Openbaring vieren met een paar centimeters sneeuw. Het kind in mij sprong op en ik zou zo de straat opgegaan zijn en Driekoningen gaan zingen zijn. Maar ik bleef in mijn warme binnenkamer mijmeren met dit prachtige gedicht:
Sneeuwen is het tederste wat de hemel kent.
Het regent een soort manna van bijna niets
en vult de hand van wie ook niets verlangt.
Sneeuwen is zacht zijn met grote hevigheid,
In korte vlagen wat, als in de liefde,
iemand met open ogen blind kan maken.
Sneeuwen is beminnen: haast ongemerkt
beginnen, overgaan in het tederste geweld,
zachtjes slaan en zich te laat bezinnen
als alles al is toegedekt en je verder
nog slechts op vermoeden aangewezen bent.
Sneeuwen is herbeginnen,
sneeuw in onze slaap gevallen,
hopen stilte toegevoegd aan een stille nacht.
Liefde is altijd sneeuw
als je die niet meer verwacht.
Marcel van Nieuwenborgh
Sneeuw uit De sneeuwman mijn beste vriend