Sterren

Vorige week organiseerde Femma OLV Hemelvaart in Anderlecht haar Ladies Night. Een gezellige avond van ontmoeting waar de activiteiten van de komende maanden worden voorgesteld en ook smakelijk getafeld wordt. Tussen de hoofdschotel en het dessert werden we uitgenodigd voor een creatief moment. Met natuurlijke materialen hebben we een ster gemaakt. Voor de meesten was het een fijne ontspannende activiteit, voor sommigen wat uit hun comfortzone treden. Maar wel een ideale versiering voor de komende feestdagen. Over een paar dagen inderdaad, start al de Advent, die prachtige voorbereidingstijd op Kerstmis. In het kerstgebeuren komen vele figuren aan bod, van het pasgeboren Kerstekind met zijn ouders, over de herders tot de drie Wijzen. Deze laatsten volgden een ster en binnen onze seculiere context is de ster vaak wat er als enige is overgebleven van het kerstgebeuren in de publieke ruimte van onze stad. De straten en pleinen worden versierd met lichtsterren in alle maten en kleuren. Niet één maar velen. Ze hebben niet meer de oorspronkelijke betekenis van de ster die ons de weg wijst of ons helpt om ons te oriënteren. De ster uit het kerstverhaal nodigt ons uit om op weg te gaan, weg uit het oude vertrouwde, speurend naar tekens van God in al wat gebeurt, net zoals de Wijzen. Zo worden we spoorzoekers, padvinders, altijd op tocht met open ogen en een ontvankelijk hart. Ik wens u een mooie, deugddoende Advent toe!

Pastor Guidà

© Guido Vandeperre

Mijn hart is hier alle dagen

Een van de inspirerende plaatsen tijdens de komende jubileumrondgang op zondag 30 november in de basiliek van Koekelberg, die wij samen met de Paulusgemeenschappen organiseren, is het Heilig Hartbeeld in het hoogkoor van het parochiale deel van de basiliek.
Het is een indrukwekkend bronzen Christusbeeld, gemaakt door beeldhouwer Georges Minne (1866–1941). Met de ene hand wijst Christus naar zijn hart, terwijl de andere hand in een zegenend gebaar is opgeheven naar de hemel. Onder het beeld staat in het Latijn geschreven: “Mijn hart is hier alle dagen.”
Anders dan de klassieke Heilig Hartbeelden toont dit kunstwerk hoe innerlijkheid en dat wat ons overstijgt elkaar ontmoeten in het leven van Jezus Christus – of, theologisch uitgedrukt, hoe immanentie en transcendentie samenkomen. In Jezus zien wij dat God spreekt én te vinden is in het leven van concrete mensen.
Telkens wanneer ik in de basiliek de eucharistieviering begin, en ook wanneer aan het einde van de viering de hosties in het tabernakel worden gelegd, kijk ik op naar het beeld. . En telkens opnieuw voel ik de stille hoop dat het Woord van God, dat wij ontvangen en doorgeven, ook het hart van mensen mag raken.
In de basiliek van Koekelberg zijn er nog meer van die bijzondere, inspirerende plekken. Tijdens deze jubileumrondgang willen we ze samen ontdekken — als pelgrims van hoop, op weg naar Kerstmis.

Pastor Johan

© Johan Dobbelaere

Trooststoel

De afgelopen weken waren er heel wat uitvaarten, in en buiten Anderlecht. Meestal was ik er voorganger maar een paar keer ook gewoon aanwezig vanuit de verbondenheid met de persoon of iemand van de nabestaanden. Als ik er de tijd voor heb, ga ik ook mee naar het kerkhof. Vanuit de gedachte: ‘meegaan tot waar je kan meegaan’. Vóór of na het moment op het kerkhof is er daarenboven kans om met andere familieleden of vrienden van de overledene te praten over wat zij of hij voor jou betekende. Onlangs kwam ik zo op het kerkhof van Dilbeek. Mijn oog viel op deze knalgele stoelen. Na het grafritueel ging ik ze wat van dichterbij bekijken. De uitgeboorde letters vormden ‘Trooststoel Gemeente Dilbeek’. Er stonden er verschillenden, zowat kriskras tussen de grafrijen. En, je kan ze verplaatsen! Je kan zo alleen of met z’n tweetjes bij het graf van jouw geliefde(n) gaan zitten of gewoon wat stil genieten van de rust van deze plek. De talrijke, met chrysanten versierde graven en het mooie vergezicht zijn uitnodigend. We kennen de troostplekken die FERM in heel Vlaanderen inrichtte en vaak kan je ook daar even gaan zitten. Maar zo’n een aanbod op een begraafplaats vond ik mooi, ik had het nooit eerder gezien. Het is alsof je zittend meer verbonden bent met de overledene, je maakt zo meer tijd om aanwezig te zijn dan al staande. En rouwen, herdenken, gedenken zijn net dingen die tijd vergen. Dat heeft het gemeentebestuur van Dilbeek zeker begrepen. Een idee om ook jouw gemeente warm te maken?...

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Hoop doet leven

Wat een moed, wat een kracht dacht ik, toen ik deze foto in mijn mailbox kreeg. Opgroeien in het duister, met een klein lichtpuntje, heel hoog, zover weg, haast onbereikbaar. Je zou voor minder je hoofd laten hangen. Maar het kleine paddenstoeltje zette door, het bleef volhouden. Het blijft leven en werken vanuit de hoop dat het eens het volle licht zal zien. En kijk nu eens hoe het schittert !
In het jaar van de hoop vertelt deze foto mij meer dan duizend woorden. Hoop is ondanks alles blijven geloven in het goede en daardoor de kracht vinden om tot volle leven te komen.

Het deed me ook denken aan de smalle poort om het Rijk der Hemelen binnen te gaan. Geloof, hoop en heel veel liefde heb je nodig om het vol te houden. Om het pad te kunnen volgen dat leidt naar die smalle poort. En heb je al eens rondom gekeken? Wat een weelde aan groen, aan licht, aan nabijheid. Eenmaal de poort voorbij is er leven in overvloed. En kijk maar, er is nog plaats voor velen.
Is dat geen hoopvolle gedachte? En het is ook voor ons weg gelegd, als wij 'ja' durven zeggen tegen het leven, ook als het duister is. Als we beseffen dat God heel dicht bij ons is en ons met veel liefde wil omringen. Als wij 'ja' durven zeggen dan stuwt de hoop ons vooruit en zullen ook wij ten volle leven.

Pastor Mariette

© Hilde Waegeman

Bak er iets moois van! (BZN)

Ik vind het altijd heerlijk om bij de bakker langs te gaan: om de geur van vers gebakken brood, de overvloed aan keuze, …
Het doet me ook terugdenken aan al de keren dat er bij mijn ouders gebakken werd. Ze maakten hun brood zelf, cake, wafels, pannenkoeken: we mochten er mee van genieten. Ik moet toegeven dat ik die traditie nog niet heb voortgezet. Ik weet niet of ik er veel van zou ‘bakken’.
Toen ik die spreuk van BZN las op mijn kalender dacht ik: God kan dit ook aan ons zeggen. ‘Bak er iets moois van! Ik heb je alle ingrediënten in handen gegeven: jezelf met je mogelijkheden en talenten, je medemensen, de schepping. Mijn Zoon heeft je het recept gegeven. Dus begin er maar aan. Wees niet bang! Ik verwacht geen perfectie van je, maar wel dat je het probeert.’

Pastor Chris

© Pixabay

Overgang

Eind juli schreef ik hier over een veld vol zonnebloemen. Voor het eerst plantte ik er zelf in het voortuintje aan de kerk van OLV van Vreugde. Ik kreeg ze van iemand als piepklein plantje met slechts vier blaadjes. Ze groeiden uit met stevige stengels en prachtige bloemen. Het was een paar maanden genieten van hun schoonheid. Tot ze in hun oktober ootmoedig het hoofd bogen en onder regen en wind gebukt het beste van zichzelf gegeven hadden. De stengels verloren hun kracht en de bloemen verdroogden in het besef dat hun tijd stilaan gekomen was. Allerheiligen kwam eraan en ik besloot ze te vervangen door fleurige chrysanten. Het was er immers de tijd van het jaar voor. Zo doen we dus met planten en bloemen: als ze uitgebloeid zijn verwijderen we ze en zetten anderen in hun plaats. Vaak zijn ze seizoensgebonden. Hoe anders gaan we met mensen om. Als ze kromgebogen in de laatste periode van hun leven komen willen we ze net met meer zorg en liefde omgeven. We beseffen dat de tijd kort dat we ze nog in ons midden zullen hebben. We wachten niet tot na hun dood om met liefde over hen te spreken, om hen onze genegenheid te betonen. Als ze dan uiteindelijk de grens van dit leven oversteken omgeven we hen met eerbied en respect in een passend afscheid en blijven hun namen in ons hart en ons geheugen gegrift staan. Beminnen is ook zeggen: “jij zal niet sterven”. Ze zijn geborgen in God. Intussen liggen de bloemenhoofden van de zonnebloemen in het donker van de kelder te drogen. In de lente als alle leven weer doorbreekt zal ik ze zaaien in het vertrouwen dat ook daar nieuw leven zal ontkiemen. Ook hier is leven sterker dan alle dood…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

In balans

Onlangs bracht ik bezoek aan iemand die een wake-up call gekregen heeft, in de volksmond een 'verwittigingske'. De dokter gaf hem de raad om zijn leven wat meer in evenwicht te brengen en te kijken wat voor hem echt belangrijk was.
Onze balans vinden in het leven heeft veel te maken met hoe we in het leven staan, welke keuzes we maken. Zijn we kinderen van deze tijd en laten we ons meeslepen in de rush naar altijd meer, beter en groter?  Of proberen we te leven vanuit de waarden die er echt toe doen, die ons echt gelukkig maken: er zijn voor elkaar, tijd maken om te luisteren, om nabij te zijn,... Het zou mooi zijn moest een combinatie van de twee al kunnen lukken.
Thuis hoorde ik mijn ouders zeggen: 8 uur slapen, 8 uur werken en 8 uur vrije tijd. (Mijn moeder vulde die vrije tijd dan wel voor ons in 😊).
Ik vraag mij af hoe het zit met onze spirituele balans? Waar vinden we nog tijd om te bidden? Om tijd te maken voor God? Om Hem te ontdekken in duizend, duizend dingen? Ook hier draait het om keuzes maken denk ik. 
Onlangs heb ik een ontdekking gedaan. In groot Ninove zijn 14 kerken. Om mijn omgeving wat beter te leren kennen heb ik in de vakantie besloten om al die kerken eens te bezoeken. Niet zomaar bezoeken, maar ook in elke kerk, samen met de gemeenschap, eucharistie te vieren. In Ninove kan je elke dag naar een viering gaan als je wil. Want waar geen zondagsviering is, is op geregelde tijd een viering in de week. Die rondgang naar alle kerken is een mooie manier om de gemeenschappen te leren kennen maar het is ook een ideale manier om stil te vallen, om tijd te geven aan God, om de banden aan te halen, om de relatie te verstevigen.
Tijdens één van de preken gebruikte de priester een citaat van Augustinus:

Werk alsof het van jezelf afhangt.
Bid alsof het van God afhangt.

'Werken en bidden', ik ben er zeker van dat dit het leven terug balans brengt.

Pastor Mariette

Ora et Labora van Millet

De dood

We hebben weer Allerheiligen en Allerzielen “gevierd”. Maar hoe kunnen we dit eigenlijk goed vieren als we geen heiligen zijn, en nog niet dood zijn. We kunnen het alleen afleiden van mensen die als heiligen leven of geleefd hebben, en van de dood die rondom steeds aanwezig is maar dat we graag wegstoppen om rustig voort te leven alsof er nooit een einde aan komt.
De foto is genomen in een parkje in de buurt van Gent. Mooi om te zien hoe de boom langzaam het graf aan het overgroeien is. De titel op het graf luidt : “We join our love in Christ above”, “We zullen hierboven onze liefde in Christus weer verder zetten.” Een mooie gedachte voor een koppel dat elkaar intens hebben lief hebben gehad. Het is ook voor elke gelovige de diepe wens dat we onze liefde voor Christus en God verder kunnen zetten in de hemel….

Pastor Peter

© Peter Baekelmans

Pelikaan

In oktober ging ik naar de tentoonstelling ‘Boven den Bareel’. Zo’n 63 kunstenaars stelden tentoon op 16 locaties in Sint-Rochus (Halle) en in de buurt. Ik trok naar twee ervan waaronder de Sint-Rochuskerk. In 2024 werd ze feestelijk heropend en nu doet ze naast haar religieuze functie ook dienst als warm en dienstbaar gemeenschapshuis. Deze betonnen kerk in art decostijl is prachtig gerestaureerd en bood nu de ruimte voor een aantal kunstenaars, waaronder één van onze parochianen. Ze presenteerden allen mooie werken en ik vond er zelfs een cadeautje voor mijn jarige zus.
Ik was vooral geïntrigeerd door het kerkgebouw. Ooit waren er plannen om het af te breken omdat er stukken naar beneden vielen en nu staat de kerk te pronken in al haar glorie, een mooi decor trouwens voor een kunsttentoonstelling. Op de pilaren vond ik herhaaldelijk deze afbeelding van een pelikaan terug. Van deze vogel wordt gezegd dat hij, bij voedselschaarste, zijn jongen voedt door in zijn eigen borst te pikken zodat het bloed op de jongen valt. In de christelijke symboliek wordt dit op Christus toegepast die zijn leven gaf en zijn bloed vergoot om de mensheid te verlossen en te redden. Het dier wordt ook vernoemd in de boetepsalm 102 vers 7. ‘Ik voel me als een pelikaan in de woestijn.’ Wat zoveel betekent als hulpeloos, eenzaam. Maar zo voelde ik me helemaal niet. Integendeel, ik kwam er heel wat bekende mensen tegen en ik was blij dat ik de verplaatsing had gemaakt op een zondagmiddag. Zoals een pelikaan iets van zichzelf geeft om anderen leven te geven, reiken kunstenaars ook leven aan in het scheppen van schoonheid en het uitdagen van onze verbeelding. Ze houden de vinger aan de pols van onze samenleving en tonen ons iets van de tijdsgeest. Ik kom altijd rijker terug van een kunsttentoonstelling.

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Ontelbaar...

Je kan er niet naast kijken, veelkleurige blaadjes bedekken vandaag straten en pleinen. Zalig vind ik het om over zo'n bladerentapijt te lopen. Vroeger keek ik altijd uit naar de herfst. Het Bulskampveld in Wingene is een park, met lange dreven. Aan je voeten een bladerentapijt en boven je hoofd een bladerdak in alle kleuren van de regenboog. Ontelbaar veel bladeren... Ze vallen af één voor één af. Maar ze krijgen daarna een tweede leven, ze vergaan tot compost en worden voedsel voor de volgende generatie.
Toen ik onderstaande foto van mijn dochter kreeg, mijmerde ik over de wandelingen ik vroeger met hen maakte. Wat is de natuur toch mooi in de herfst. Die vele bladeren brachten mij bij de lezingen van Allerheiligen: ik dacht aan "die mensen in witte gewaden, die niet te tellen zijn". En zo lezen we in Apocalyps: "zij zullen God zien".
De heiligen, de mensen die ons zijn voorgegaan leven ook nog verder. Vandaag inspireren ze ons door hun levensverhaal. Maar kunnen ook wij God zien? 
Je kan naar een brandglas kijken en het mooi vinden, maar ook niets meer. Als je blijft terug komen tot wanneer de zon schijnt en je kijkt dan naar het brandglas, dan straalt de afbeelding in zijn volle glorie, dan vertelt het een verhaal. Het opent onze ogen, het inspireert je geeft je moed en kracht om verder te gaan. Die warme gloed is de Geest die in ons werkt. De Geest zorgt ervoor dat je het volhoudt, dat je de kracht hebt om rechtop te blijven, ook als het wat moeilijker gaat.
Dat is wat heiligen doen, blijven terugkomen, blijven geloven, ook als het leven tegenzit. Ze gaan de weg die God met hen wil gaan.
Geef ons de kracht God om in uw liefde te blijven, ondanks- of dankzij de hindernissen op onze levensweg. Dan zullen ook wij U kunnen zien.

Pastor Mariette