Een stille ruimte in UZ Brussel

Naast mijn benoeming als pastor van de Paulusgemeenschappen ben ik, samen met priester Paul Peeters, ook lid van de aalmoezeniersdienst van het Universitair Ziekenhuis Brussel. In dit middelgrote ziekenhuis (721 bedden) was er tot voor kort een bezinningsruimte waar iedereen die even tot rust wilde komen, terechtkon. Vooral moslims – en in het bijzonder VUB-studenten – maakten er gebruik van om te bidden. Soms gebeurde dit ook in het katholieke gedeelte van deze overigens ongezellige ruimte, die gelegen was in de gang die hospitalisaties en consultaties met elkaar verbindt.
Eind november 2025 werd deze ruimte gesloten, om verschillende redenen: onder meer om plaats te maken voor nucleaire geneeskunde, maar ook wegens het soms eenzijdige gebruik van de ruimte. Tijdens een overlegmoment op 7 januari 2026 met de directeur patiëntenzorg werd ons meegedeeld dat er in de hal aan de ingang van de hospitalisatie een ‘stille ruimte’ zal worden ingericht. Bezoekers zullen er terechtkunnen voor een moment van rust en bezinning, bijvoorbeeld na een moeilijke of pijnlijke gebeurtenis in het kader van een medische ingreep of een overlijden.
Deze stille ruimte zal in alle neutraliteit worden ingericht en er zal over gewaakt worden dat er geen eenzijdig gebruik ontstaat. Op zich is dit goed nieuws: het toont aan dat er ook aandacht is voor spirituele zorgverlening. Ook dat aspect kwam tijdens het gesprek aan bod.
Mijn aanwezigheid in het ziekenhuis beperkt zich doorgaans tot bezoeken aan patiënten wanneer zij daar expliciet om vragen. Vaak gaat het dan om de toediening van de ziekenzalving bij terminaal zieke patiënten. Meestal neem ik hiervoor ongeveer een halve dag per week de tijd. Zo werd ik op 31 december in de voormiddag opgeroepen voor onder meer een ziekenzalving op de spoedafdeling. Zeker wanneer de familie aanwezig is, zijn zulke momenten kostbaar en zinvol, ook al bestaat er vaak een grote verscheidenheid in geloofsbeleving tussen de familieleden.
Biddend en met de ziekenolie terminaal zieke mensen nabij zijn, blijven intense momenten van geloof en vertrouwen in het Leven, sterker dan de dood.

Pastor Johan

Mijn badge © Johan Dobbelaere

Verbonden

‘Zie, hoe goed, hoe weldadig broeders te wezen en samen te zijn … ‘ (Psalm 133)

Hoe goed is het als broers en zussen samen te zijn! Verbondenheid als een gave om dankbaar voor te zijn. In de voorbije maand december mocht ik die verbondenheid volop ervaren.
Tijdens het ontmoetings- en bezinningscafé mogen wij dat telkens opnieuw ervaren. Het doet altijd deugd om op woensdagnamiddag samen te komen in de pastorie van Sint-Jozef Evere. Jammer dat het winterweer even, hopelijk toch, voor spelbreker zorgt.
Samenkomen op zondag om eucharistie te vieren of een woord- en communiedienst versterkt de verbondenheid. Geloven doe je immers niet alleen.
Zo is de kerstavondviering voor mij, en ik denk voor velen, een heel bijzonder moment. Dit jaar vierden we, zoals de voorgaande jaren, opnieuw in de kerk van Sint-Lambertus in Sint-Lambrechts-Woluwe. Met meer dan honderd mensen vierden we de geboorte van Jezus. En nadien mochten we genieten van de mooi verzorgde en lekkere kerstherberg. Mensen terugzien, mekaar een zalig kerstmis kunnen wensen, … : verbondenheid in het kwadraat!
En op 28 december had in de kerk van de Heilige Familie in Woluwe de meertalige viering plaats met de drie gemeenschappen samen. Pastor Thomas, verantwoordelijke priester voor de Syrisch-katholieke gemeenschap, ging voor. Het samengestelde koor zorgde voor de zang in verschillende talen, waaronder Nederlands, Frans en Arabisch. Nadien de viering was ieder uitgenodigd op de receptie achteraan in de kerk; ook dat schept verbondenheid!

‘Want daar gebiedt Hij de zegen, de Heer, leven in eeuwigheid.’ (Psalm 133)

Pastor Chris

© Pixabay

Driekoningen

Als u dit leest is het feest van de Driekoningen net gepasseerd. Koningen, Wijzen, met of zonder naam, wie zal het zeggen. Wat me altijd treft in het evangelieverhaal van Matteüs op het feest van de Openbaring is dat de Wijzen langs een andere weg naar hun land terugkeerden. De ontmoeting met Jezus heeft hen veranderd. Is het ook niet zo met ons?
Dichters kunnen dit nog veel beter zeggen. Zoals T.S Eliot in dit beroemde gedicht:

De reis van de drie koningen

Het was een koude tocht, en de slechtste tijd van het jaar voor een reis,

voor zulk een verre reis.

De wegen modderig, het weer guur, de winter op zijn strengst.

de kamelen, die hun knieën ontvelden, hun hoeven bezeerden,

werden onhandelbaar en legden zich neer in de smeltende sneeuw.

Menigmaal dachten wij met spijt terug aan onze zomerpaleizen op bloeiende

berghellingen, aan meisjes, in zijde gehuld, die gekoelde wijn ronddienden.

Onze kameeldrijvers vloekten, kankerden, weigerden dienst,

riepen om brandewijn en vrouwen. Onze kampvuren wilden niet branden,

onderdak was moeilijk te vinden, de steden waren vijandig, de dorpen stug,

de gehuchten smerig en verschrikkelijk duur : het was een ellendige tocht.

Tenslotte reisden wij de gehele nacht door, sliepen zo nu en dan

langs de wegkant en hoorden gedurig in onze ogen zingende stemmen,

zeggend: jullie onderneming is waanzin.

Eindelijk, toen het licht werd, daalden we neer in een luw dal, vochtig,

onder de sneeuwlijn, geurend naar groeizaamheid; een beek snelde voort,

een watermolen karnde het duister, er waren drie bomen

onder een bewolkte lucht, en een oud wit paard galoppeerde door een weiland.

Wij kwamen bij een herberg met wijngaardranken boven de stoep.

Zes handwerkslieden dobbelden bij de open deur om zilverlingen

en zes voetknechten schopten lege wijnzakken over de vloer.

Maar niemand kon ons inlichtingen verschaffen, en zo gingen we verder,

en bereikten des avonds, geen uur te vroeg, de plaats van bestemming;

het was (dat mag ik wel zeggen) de moeite waard.

Dit alles is lang geleden, ik heb het onthouden en zou het over willen doen,

maar ik stel, dit vooropgesteld, één vraag : was het doel dat ons dreef

geboorte of dood? Wij waren getuigen van een geboorte, zeker,

daar is geen twijfel aan. Maar als ik vroeger geboorte of dood zag,

dacht ik dat ze tegenstellingen waren. Deze geboorte echter

was een onverbiddelijk einde voor ons, een dood, onze dood.

Wij keerden terug naar ons land, onze koninkrijken, maar voelden ons

niet meer thuis in de oude orde tussen vreemde mensen

die hun goden omklemmen.

Ik zal blij zijn als ik andermaal sterf.

T.S. Eliot (vertaling van Martinus Nijhoff)

© Guido Vandeperre

Wegdromen

De afbeelding is een Japanse ukiyo-e houtsnede, "Vrouw met een lantaarn". Het toont een vrouw die een lantaarn vasthoudt en 's avonds wandelt. In de verte is een brandwachttoren zichtbaar.
De prent wordt toegeschreven aan Utagawa Hiroshige. Ukiyo-e prenten waren een populaire kunstvorm in de Edo-periode van Japan, waarin landschappen en het dagelijks leven werden afgebeeld.
De afbeelding doet ons wegdromen, zoals de dame, en is gepast voor de tijd van oud en nieuw jaar. Als we de stad vanaf een afstand zien is het heel wat anders dan wanneer we er vlak in wonen. Reflectie is het afstand nemen om na te denken over het leven, werk, gezondheid, enzovoort. Het is ook een tijd om te bewonderen hoe
mooi alles van op een afstand is. Soms zijn we te begaan met wereldse zaken dat we niet meer de schoonheid der dingen, van het leven, der gedachten zien.

Moge we in dit nieuwe jaar ook enkele nieuwe gedachten koesteren om de wereld te “verrijken”.

Gelukkig Nieuwjaar 2026

Pastor Peter

Vrouw met lantaarn © Peter Baekelmans

Mikis Theodorakis

Deze naam klinkt u wellicht bekend in de oren. Grieks componist die schitterende muziek maakte en wie ooit de film Zorba de Griek zag vergeet de meeslepende muziek van Zorba’s dans niet meer. Zijn oeuvre is indrukwekkend en ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van zijn geboorte werden er heel wat concerten en activiteiten opgezet. Half december ging ik met vrienden kijken en luisteren naar een concert in zaal Novum in Etterbeek. Op het programma liederen uit de Mauthausen cyclus en het prachtige Canto General. Het concentratiekamp van Mauthausen werd 80 jaar geleden bevrijd en deze liederen kent u misschien van de interpretatie van Liesbeth List in het Nederlands uit 1967. Canto General ging 75 jaar terug in première en is een ode aan alle volkeren van Latijns-Amerika. Hun geboorte, hun bloei, hun strijd, hun offers. Honderd koorleden, zestien muzikanten, twee solisten en één acteur brachten de prachtige muziek en teksten tot leven. Het werk van Mikis Theodorakis is zeer geëngageerd. Tijdens WO II ging hij in het verzet en was ook actief tijdens de Griekse Burgeroorlog (1941-1949). Onder de militaire dictatuur (1967-1974) werd het verboden zijn muziek nog te spelen of uit te voeren, hij werd gearresteerd en tenslotte verbannen. Via zijn concerten bleef hij een boegbeeld van verzet. Telkens bij zulk concert blijft mij de grote kracht van de muziek bij, tot wat zij in staat is: geweldloos verzet, een aanklacht van dictatuur of onderdrukking, het raken van de ziel van een volk, van mensen die geen gezicht of stem meer hebben. Ik vind het sterk. Niet alleen in woorden maar nog meer in melodieën en klanken. Bij ons thuis stond op de piano een asbak met de gevleugelde woorden: ‘Musique adoucit les moeurs’. Misschien moeten de wereldleiders wat meer naar muziek luisteren of meer nog: samen musiceren…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Het geheugen van het hart

Een kerstconcert, gratis en voor niets, ons zomaar gegeven. Dank je wel ! 

De Tsjechisch bariton Vladimir Jindra komt speciaal uit Italië om een eenmalig concert neer te zetten, begeleid door de organist van de abdijkerk, Frederik Van Rampelberg. Een streling voor het oor. 

Ondergedompeld worden in kerstliederen die je in je hart meezingt, maakten van dat concert één gebed. Dat gevoel had ik niet alleen. Een blik naar mijn buurman op het concert vertelde mij dat hij ook geraakt was. Dank je wel !
Dankbaarheid is het geheugen van het hart. Het is geen vluchtige emotie, het is iets wat je koestert, dat je gelukkig maakt, dat je verbindt met anderen.

Dezer dagen, met de overgang van oud naar nieuw, worden er veel jaaroverzichten gegeven.
Met het gevoel van dankbaarheid nog in mijn hart dacht ik: waarom geen overzichtje van waar mijn hart de voorbije tijd van overloopt?
Ik ben dankbaar voor de gemeenschap rond Sint-Jozef. We hebben een moeilijke tijd achter de rug met het overlijden van pastor Gino maar onze gemeenschap is er sterker door geworden. De verbondenheid is sterker geworden. We hebben elkaar proberen te dragen. Er is een WhatsAppgroepje uit gegroeid waar we lief en leed met elkaar kunnen delen. Dank je wel !
Ik ben dankbaar voor de rondetafelgesprekken. Een groepje (jongere) parochianen die niet bij de pakken blijven zitten, die samen willen brainstormen over hoe het nu verder moet. Ze kwamen voordien  samen rond een Bijbeltekst, maar nu,  zetten ze ook mee hun schouders onder de zoektocht naar de toekomst en het dragen van onze gemeenschap. Dank je wel !

Ik ben dankbaar dat we opnieuw repeteren met parochianen die graag zingen. Zo kunnen we de volkszang ondersteunen. Zo geven we meer kleur aan onze vieringen. Dank je wel !
Ik ben dankbaar.... voor het ontmoetings- en bezinningscafé op woensdag namiddag.

Wat ik ook nog koester? Dat ik in mijn nieuwe thuis een gemeenschap uit de duizend heb gevonden. Een levende parochie, een biddende gemeenschap, met veel vrijwilligers en een herder die het beste in iedereen naar boven haalt. Dank je wel !

Pastor Mariette

Kerstspel met marionetten

Tijdens de Advent waren er een zevental Kleine Zusters van Charles de Foucauld uit verschillende fraterniteiten te gast in Brussel. Ze speelden en zongen op verschillende plekken kerstliederen en een kerstspel met marionetten. Ze waren ook te gast waren in het St-Annadorp in Anderlecht. Na een aantal kerstliederen in verschillende talen, brachten ze een toneeltje met de marionetten. Een kerstverhaal rond een figuur die Justin heet (denk aan justice, gerechtigheid) en op zoek gaat naar de kerststal. Op zijn tocht komt hij een schaap tegen dat Espérance (hoop) heet en een duif Pace (vrede). Hun pad wordt doorkruist door Futuro, een leeuw die hen vijandig gezind is en honger heeft. Wat kunnen ze hem geven om zijn honger te stillen? We werden als toeschouwers betrokken om op hun vragen te antwoorden. Ze besluiten om het kind te geven aan de leeuw en brengen hem naar de stal. Daar wordt hij echter overweldigd door de aanblik van het weerloze kind en vraagt vergeving. Het toneeltje eindigt vredevol. Eenvoudig en met overtuiging gespeeld, raakte het alle aanwezigen. Een fijne en sterke manier om de kerstboodschap vandaag te brengen voor klein en groot, arm en rijk. Net in deze december dagen werd het Marionnettentheater van Toone uit Brussel door de Unesco als Werelderfgoed erkend. De rijke Brusselse traditie van marionettentheater gaat terug tot de 17de eeuw. Volgens mondelinge overlevering zou de toenmalige Spaanse heerser Filips II het wat heet voor de voeten hebben gekregen. Zijn autoriteit was tanende en hij besloot alle theatervoorstellingen op te doeken, uit angst voor verzet en ongewilde meningen die daar geuit konden worden. De Brusselse theatermakers gaven niet op en trokken zich terug in koertjes, zolders en kelders: niet met levende acteurs, maar met poppen. Het poppentheater werd zo een volkse traditie, waar de vrije meningsuiting regeerde en het verzet rustig zijn gang kon gaan. Wellicht hadden deze zusters dit allemaal niet in gedachten toen ze besloten om dit kerstverhaal te spelen maar het uiten van hun geloof op een speelse manier met marionetten was verfrissend en recht in de roos…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Wees niet bang

De kerststallententoonstelling in Pollare is een vaste waarde in Ninove. Naast kerststallen vanuit alle hoeken van de wereld wordt ook elk jaar gewerkt rond een bepaald thema. Vorig jaar waren dat eetbare kersttaferelen. Het waren stuk voor stuk pareltjes.
Dit jaar is het jonge gezin in beweging in het kerst tafereel. Op de foto zie je Maria en Jozef op een tandem, met Jezus in het mandje op de schoot van Maria. Een speels beeld van het jonge gezin dat kort na Jezus’ geboorte op de vlucht moest, zoekend naar veiligheid in Egypte. Als pelgrims onderweg naar een nieuwe toekomst. Onderweg als pelgrims van hoop.

Vandaag ben blijven bij stilstaan bij de figuur van Jozef. Opnieuw krijgt hij in zijn droom een bericht van de Engel Gods. De engel vraagt om te vertrekken naar een plaats waar het veilig is voor vrouw en kind. En Jozef gaat er zelfverzekerd voor, hij neemt het initiatief. 
De lezingen van de vierde adventszondag zijn lang blijven nazinderen. Kom het maar eens tegen, je vriendin is zwanger en jij bent niet de vader. Je zou voor minder beslissen om het uit te maken. Maar Jozef doet dat niet. Hij gaat in op de vraag van de engel om toch met Maria te trouwen. Waarom? Hij had toch het recht om haar te verstoten? 
Jozef laat zijn keuze niet bepalen door eigen gelijk of recht hebben op... Zijn keuze is gebaseerd op liefde. Zijn liefde voor Maria, zijn liefde voor God en misschien ook zijn liefde voor het ongeboren kind, hebben hem inzicht gegeven en hem doen kiezen voor het 'goede'. Hij heeft zijn verantwoordelijkheid genomen en is daardoor dicht bij Jezus kunnen komen.

Mogen ook wij, zoals Jozef, niet bang zijn om voor het 'goede' te kiezen. Als wij onze keuzes maken vanuit liefde en niet blijven steken bij ons eigen gelijk of ons recht hebben op., dan zullen ook wij dicht bij Jezus komen.

Pastor Mariette

© Mariette Dhondt

Chinese lantaarns

Weldra staat kerst en nieuwjaar voor de deur. Bij het zien van deze oranje vrucht van een Chinese lantaarn plant denk ik aan de heldere sterren die aan de hemel staan te fonkelen in deze koude en lange nachten, en aan het sterrenzingen weldra van de kinderen tegen het einde van de kerstperiode.
De vrucht groeit in een beschermd omhulsel dat als een Chinese lantaarn overkomt. Vandaar de naam van de plant. Maar zo zijn ook wij. We groeien (meestal) op in de veilige omgeving van ouders die ons liefhebben, en zo groeit in ons een vrucht die langzaam rijpt om dan naar buiten te komen met wat goeds we in ons hebben.
Het kindje Jezus is een speciale vrucht, een vrucht van de Heilige Geest, van God (epifanie). Van het moment dat hij in de wereld kwam is de wereld verandert. Nooit meer kunnen we zeggen dat een mens geen goddelijk wezen is. Jezus heeft het ons voorgeleefd, en wij leren van zijn voorbeeld. Een licht voor de wereld!

Zalig Kerstmis gewenst aan ieder van jullie.

Pastor Peter

© Peter Baekelmans

Blinden zien

Op zaterdag 13 december 2025 mocht ik voorgaan in de eucharistieviering in het Saviocentrum te Dilbeek voor Licht en Liefde. Blinden en slechtzienden waren er samengekomen voor hun jaarlijkse kerstfeest. Het was al de tweede keer dat men mij daarvoor uitnodigde, en telkens opnieuw roept dit bij mij een dubbel gevoel op. Enerzijds is er dankbaarheid om zelf goed te kunnen zien. Anderzijds word ik geraakt door de manier waarop deze mensen elkaar vinden en steunen en, ondanks hun visuele beperking, hun plaats innemen in onze maatschappij.

Het toeval wilde dat deze viering plaatsvond op 13 december, de feestdag van de heilige Lucia. In de volkskalender De Druivelaar las ik dat zij de patrones is van oogartsen en optiekers. En over blinden ging het ook in het evangelie van de 3^de adventszondag dat ik voorlas. Jezus antwoordt daarin aan de leerlingen van Johannes de Doper dat zij aan de twijfelende Johannes moeten zeggen wat zij horen en zien: “Blinden zien en lammen lopen, melaatsen worden gereinigd en doven horen” (Mt. 11,5).

Welke boodschap heeft deze evangelielezing voor mensen met een visuele beperking? Uiteraard zou het prachtig zijn als blinden en slechtzienden hun zicht zouden terugkrijgen. Toch gaat dit evangelie niet in de eerste plaats over lichamelijke genezingen. Ook mensen met goede ogen kunnen immers blind door het leven gaan.

Het evangelie spreekt over het innerlijk licht dat ons gevoelig maakt voor hoopvolle tekenen: kleine daden van goedheid, troostende woorden en onverwachte gebaren van dienstbaarheid. Het gaat ook over het inzicht dat wij in gebed ontvangen, waardoor we ontdekken wat onze mogelijkheden zijn om goed te doen en geluk te vinden én te delen.

De mensen met een visuele beperking hielpen mij om dit evangelie beter te begrijpen en in de advent mijn innerlijke blik te openen. De volgende dag werd deze boodschap nog versterkt tijdens de familie-eucharistieviering in de Sint-Martinuskerk, waar pastor Ellen een heldere en inspirerende homilie hield en ons opriep de tekenen van Gods komst vandaag te zien.

Pastor Johan

Het nieuwe logo van Licht en Liefde: vijf bloemblaadjes wijzen naar het midden jen verwijzen naar vijf waarden die  Licht en Liefde hoog in het vaandel draagt: eigenwaardigheid, levenswaardigheid, menswaardigheid, rolwaardigheid en gelijkwaardigheid!

Kaas en rozekens

Begin december was ik weer samen met onze gezinsgroep. Het gezin dat voor het onthaal en het onderwerp zorgt, voorziet ook hapjes en de drank. Tussen al dat lekkers, het was de vooravond van Sinterklaas, stond ook dit toestelletje met een heerlijke kaas erop, Tête de Moine. Dat is een Zwitserse kaas uit de Berner Jura, het Franstalige deel van Kanton Bern, die gemaakt wordt uit onbehandelde koemelk. De kaas vindt zijn oorsprong bij de monniken van Abbaye de Bellelay in Saicourt. Daar zijn al meldingen van de kaas uit 1192. Tegenwoordig wordt de kaas gemaakt door een beperkt aantal producenten en is een beschermd lokaal product onder de naam Tête de Moine, Fromage de Bellelay. Opmerkelijk voor deze kaas is dat hij niet gesneden wordt, maar geschaafd, tegenwoordig meestal met een ‘girolle’. De korst valt bij het schaven in stukjes uit elkaar, en de kaas vormt zich tot rozetjes. Alleen al om deze kaasrozekens te zien verschijnen zou je beginnen schaven. Ze passen perfect bij de kerstdecoratie op tafel. Het bijzondere van schaven is dat je telkens een klein laagje weghaalt van wat je aan het schaven brengt, denk maar aan de houtschaaf waarmee een timmerman of schrijnwerker planken bewerkt. Niet met een beitel, mes of zaag maar zachtjes, beetje voor beetje wordt iets op de juiste maat geschaafd. De Advent is zo’n tijd om ook wat te schaven. Aan onszelf, ons hart, onze manier van leven. Om al wat ons van God en de medemens weghoudt wat weg te schaven, niet te fors of abrupt, wel zachtjes en zeker, laagje per laagje.

Kromme paden die we bewandelen rechttrekken en oneffenheden afvlakken. Een moeizaam werk maar een dat de weg vrijmaakt opdat de Heer tot ons kan komen met Kerst…

Pastor Guido 

© Guido Vandeperre

Laat het los

In de donkerste dagen weegt alles zwaarder. De angst om wat er ons, om wat er de wereld te wachten staat wordt sterker en zit aan ons vel. Pijn en het verlies voelen sterker aan. Precies alsof we mee afsterven met bladeren, bloemen en planten. We mopperen over het weer, alhoewel we boven onze stand leven. Er wordt meer gezaagd en meer geklaagd dezer dagen. Alsof er niets meer goed kan gaan.
Duisternis maakt mensen neerslachtig. Duizenden lichtjes in huizen, kerken proberen die duisternis om te buigen. Ja zelfs tuinen en pleinen worden verlicht. Weet je, ik laat zelfs in deze tijd van het jaar het licht branden in de hal. Dat maakt het alleen thuis komen wat minder erg. Dat het maar rap lente wordt, dan zal alles weer beter gaan.

En toch... ook nu leven we, ook nu kunnen we er het beste van maken. Ook nu kunnen we van het leven genieten. Het is ons gegeven, wij kiezen zelf hoe we er mee omgaan. Daarom: "laat het los". Laat de angst los, laat het mopperen, laat het gezaag en geklaag en LEEF ! ook als alles  donker is. Als we vandaag ons leven 'on hold' zetten, missen we de kans om ook nu gelukkig te zijn. We missen de kans om de mooie dingen te zien, om het lieve woord te horen, om de uitgestoken hand te zien. We ontnemen onszelf de vreugde die ons is toebedeeld, gratis en voor niets.

In Jesaja lezen wij: Spreekt tot allen die de moed verloren hebben: "Vat moed en vreest niet: Uw God komt." Wij zijn geroepen om mensen die hoop aan te zeggen waarover Jesaja het heeft. Om mensen te helpen hun angst en pijn los te laten, om hen te helpen het uit handen te geven. God zendt zijn Zoon midden onder ons en Hij wacht op ons met open armen. Laat het los en vertrouw het aan God toe. Leef !

Pastor Mariette

©Kunstenaar Dick Loef 1924-1983

Het evenwicht in de chaos

Dit recent werk van de artist Petruzzi Vanessa kwam ik tegen tijdens een pelgrimstocht naar Assisi. Het stelt voor de moeilijke zoektocht naar een innerlijke rust. De kin en neus zijn op hun plaats, maar de andere delen van het gezicht zijn in wanorde.
Tijdens de advent zijn wij ook op zoek naar wat ons “heel” maakt, en wat “helend” werkt. Jezus Christus zal ons daarin helpen door ons de volmaakte mens, de Messias te tonen. Niet een mens die perfect is in de Griekse idee van schoonheid, maar een mens die “rond” is, waar geen stuk van af is. Zolang een mens niet rond is, maar een hoek van af is, blijven mensen zich eraan ergeren, maar wanneer de persoonlijkheid zo af is kunnen mensen nog slechts appreciëren.
Laten we werk maken om alle aspecten van onze persoonlijkheid op een rij te zetten, en de chaos uit ons leven te verwijderen door gebed en goede werken.

Pastor Peter

© Peter Baekelmans

Gevel vol kleur

De laatste zaterdag van november was ik samen met mijn kozijns en nichten Vandeperre, ter gelegenheid van een bijzondere verjaardag van één van hen. De namiddag startte in het Permekemuseum in Jabbeke. De schilder en beeldhouwer Permeke kende ik wel maar ik was nog nooit op bezoek in dit museum. Het bijzondere van het museum is dat de kunstenaar het zelf liet bouwen in een voor toen gedurfde stijl: het modernisme. We schrijven 1928. De lokale bevolking begreep het niet zo goed. Het huis met de ateliers (schilder- en beeldhouwatelier) lag midden de boerderijen en landbouwgronden. Het huis is bijna volledig begroeid met wilde wingerd (Parthenocissus tricuspidata). Dit is een Chinese klimplant die zo’n 15 à 20 m hoog kan worden. Na de bloemen komen er blauwe bessen en een vuurrode herfstverkleuring. De plant verliest zijn bladeren maar zelfs dan oogt de plant nog een beetje rood. Vaak zijn mensen wantrouwig om klimplanten aan een gevel te laten groeien. Het zou vocht in de muren brengen. Het tegendeel is waar: ze bieden net bescherming tegen de regen. Daarenboven zijn de vogels dol op deze bessen en zo haal ze nog meer natuur rondom je huis. Het vuurrode van de plant staat in schril contrast met de vaak donkere schilderijen van Permeke. De begroeiing fleurt in elk geval de strakke architectuur van het huis op. Ik maak me de bedenking dat ik hou van kleur. Als ik schoolvieringen voor de humanioraleerlingen voorga, valt me telkens op dat ze bijna allemaal van kop tot teen in het zwart gekleed gaan. Ok, ik ben van een andere generatie maar geef mij maar iets kleurrijk. Ook in ons geloof zijn kleuren niet onbelangrijk, denk maar aan de Adventskrans dezer dagen. Als christen kunnen we zeker wat meer kleur brengen in onze wereld.

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Als je ogen opengaan

Examentijd voor mijn kleinkinderen... ik werd meteen ondergedompeld in de spanning en de inspanning die dat met zich meebrengt.  Al uren was hij bezig om zijn wiskunde onder de knie te krijgen, zijn oefeningen lukten maar niet, hij zat vast. Mama en papa breken mee hun hoofd over de formule tot... eureka ! Met de uitleg van papa gingen zijn ogen open en plots waren de oefeningen de logica zelve. Hij kreeg er zelfs energie van en maakte de hele reeks oefeningen nog dezelfde avond af. 
Als de ogen opengaan verandert het leven. Het 'zien'  kan in kleine dingen zitten: in een woord, een lieve daad, een verhaal dat inzicht brengt. Het enige wat je zelf moet doen is je open stellen, actief kijken en luisteren.
Bij Godly Play is de 'Wondering', naast het verhaal, een heel sterk moment. Je vraagt je af wat het verhaal met je doet, wat het verhaal je vertelt. Misschien hoor je nu iets wat je de vorige keren nooit gehoord hebt. Het is wat jij op dat moment nodig hebt, dat bij jou binnen komt. Dit is het moment waarbij de Geest met jou op weg gaat. Soms voel je helemaal niets, gaat het verhaal niet open voor jou. Dat is niet erg, dan is de tijd nog niet rijp, maar als je blijft terug komen, dan zullen op een bepaald moment je ogen open gaan. De Geest is er altijd en gaat met je mee als jij er klaar voor bent.
Tijdens deze adventsperiode zijn er in de liturgie heel wat mooie lezingen waar de Geest met mensen op stap gaat. Jaar na jaar krijg je opnieuw de kans om te groeien en de Geest tot jou te laten spreken. Wat een wonder dat Gods zoon jaar na jaar opnieuw geboren wil worden bij ons mensen. Het geeft ons de kans om Hem in ons hart te sluiten en uit te roepen: Wat een wonder !

Pastor Mariette

Kleurrijke pilaren

Een paar weken terug ging ik naar de uitvaart van de mama van een vriendin. De uitvaart vond plaats in de St-Corneliuskerk in Aalter, West-Vlaanderen. Ooit had ik er het huwelijk ingezegend van de vriendin en haar verloofde. Een feestelijke viering met een volle kerk vol jonge mensen want beiden werkten voor IJD, de toenmalige naam van Jongerenpastoraal in Vlaanderen, nu KAMINO. Deze keer weer een bomvolle kerk omdat mama veel te jong aan kanker gestorven was. Ik vond nog een plaatsje in de zijbeuk dicht bij één van de pilaren. Deze was helemaal bekleed met een kleurrijk doek. Bij de offergang en de communie ontdekte ik dat alle pilaren op dezelfde wijze waren omwikkeld met deze prachtige stoffen. Thuisgekomen vond ik al gauw op internet hoe ze daar terechtgekomen waren. Naar aanleiding van 75 jaar kunstschilder Antoon De Clerck werden de pilaren bekleed met werk van de schilder. De uitwerking gebeurde door Paul De Doncker. En of het geslaagd is. Wat vaak grijze kolommen zijn, noodzakelijk om het kerkgebouw recht te houden, zijn nu omgetoverd in een kleurrijk decor om te vieren. Ze fleuren de kerkruimte helemaal op. Bij de grote momenten van het leven zoals nu het afscheid van een geliefde mama, vriendin en catechiste. Het paste helemaal bij deze vrouw die haar gezin, haar geloofsgemeenschap en velen kinderen kleur en dynamiek gaf…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

In verwachting

Na vier zwangerschappen en drie prachtige kinderen ben ik wel ervaringsdeskundige op gebied van verwachten. Van de roze wolk tot de bevalling ben je wel een tijdje onderweg. Het uitkijken naar het kindje doet je dromen, het geeft je kracht en energie, je kan de hele wereld aan. Een gevoel dat je altijd wilt vasthouden. 
Maar soms komt er aan die roze wolk een einde. Zeker toen aan een van de zwangerschappen abrupt een einde kwam. Geen voortekenen, geen aanleiding, moeder natuur heeft er zo over beslist.

Bij de volgende zwangerschap was ik zeer op mijn hoede. Ik liet ik mij verlammen door de angst, ik durfde niets meer. Daarna kwamen momenten van 'kome wat komt', we zien wel... Het leven gaat verder en je vlucht in werken en in de sleur van elke dag. Kop in het zand om niet te moeten nadenken. 

Op een dag vroeg iemand mij: verlang je naar je kindje? Toen zijn mijn ogen open gegaan. Het was voor mij een wake-up call. Ik werd mij door deze vraag opnieuw bewust van het leven dat ik in mij droeg. Dat gevoel was zo sterk dat ik het kleine wezentje op dat moment echt in mijn hart heb gesloten. Dan is het uitkijken pas echt begonnen. Het 'verwachten' is dan een actief wachten geworden. 

Dat is wat advent voor mij is: actief wachten en liefdevol uitzien naar Kerstmis.
In deze adventstijd waar mensen al weken van tevoren aan het sleuren zijn met kerstbomen, waar alles draait rond lichtjes en cadeautjes en het feestje dat 'top' moet zijn, vergeten we soms waar het echt om gaat. 

Kijken we wel uit naar het kind dat de wereld verandert?
Of zijn we in de ban van Glühwein en Winterpret?  Of laten we ons verlammen door de angst om wat er met onze wereld gaat gebeuren ? Nee, het ziet er niet zo rooskleurig uit. Maar wij kunnen daar iets aan doen, door zelf voor het goede te kiezen. Door ons te laten aanspreken door de lezingen die ons vragen om hoopvol te zijn, om waakzaam te zijn = actief wachten en liefdevol uitzien.  We hebben vier weken de tijd om te groeien in die waakzaamheid. 

Ik vraag mij af wat jij zal doen als iemand je vraagt: verlang je naar het kindje? 

Pastor Mariette

© Pixabay

Sterren

Vorige week organiseerde Femma OLV Hemelvaart in Anderlecht haar Ladies Night. Een gezellige avond van ontmoeting waar de activiteiten van de komende maanden worden voorgesteld en ook smakelijk getafeld wordt. Tussen de hoofdschotel en het dessert werden we uitgenodigd voor een creatief moment. Met natuurlijke materialen hebben we een ster gemaakt. Voor de meesten was het een fijne ontspannende activiteit, voor sommigen wat uit hun comfortzone treden. Maar wel een ideale versiering voor de komende feestdagen. Over een paar dagen inderdaad, start al de Advent, die prachtige voorbereidingstijd op Kerstmis. In het kerstgebeuren komen vele figuren aan bod, van het pasgeboren Kerstekind met zijn ouders, over de herders tot de drie Wijzen. Deze laatsten volgden een ster en binnen onze seculiere context is de ster vaak wat er als enige is overgebleven van het kerstgebeuren in de publieke ruimte van onze stad. De straten en pleinen worden versierd met lichtsterren in alle maten en kleuren. Niet één maar velen. Ze hebben niet meer de oorspronkelijke betekenis van de ster die ons de weg wijst of ons helpt om ons te oriënteren. De ster uit het kerstverhaal nodigt ons uit om op weg te gaan, weg uit het oude vertrouwde, speurend naar tekens van God in al wat gebeurt, net zoals de Wijzen. Zo worden we spoorzoekers, padvinders, altijd op tocht met open ogen en een ontvankelijk hart. Ik wens u een mooie, deugddoende Advent toe!

Pastor Guidà

© Guido Vandeperre

Mijn hart is hier alle dagen

Een van de inspirerende plaatsen tijdens de komende jubileumrondgang op zondag 30 november in de basiliek van Koekelberg, die wij samen met de Paulusgemeenschappen organiseren, is het Heilig Hartbeeld in het hoogkoor van het parochiale deel van de basiliek.
Het is een indrukwekkend bronzen Christusbeeld, gemaakt door beeldhouwer Georges Minne (1866–1941). Met de ene hand wijst Christus naar zijn hart, terwijl de andere hand in een zegenend gebaar is opgeheven naar de hemel. Onder het beeld staat in het Latijn geschreven: “Mijn hart is hier alle dagen.”
Anders dan de klassieke Heilig Hartbeelden toont dit kunstwerk hoe innerlijkheid en dat wat ons overstijgt elkaar ontmoeten in het leven van Jezus Christus – of, theologisch uitgedrukt, hoe immanentie en transcendentie samenkomen. In Jezus zien wij dat God spreekt én te vinden is in het leven van concrete mensen.
Telkens wanneer ik in de basiliek de eucharistieviering begin, en ook wanneer aan het einde van de viering de hosties in het tabernakel worden gelegd, kijk ik op naar het beeld. . En telkens opnieuw voel ik de stille hoop dat het Woord van God, dat wij ontvangen en doorgeven, ook het hart van mensen mag raken.
In de basiliek van Koekelberg zijn er nog meer van die bijzondere, inspirerende plekken. Tijdens deze jubileumrondgang willen we ze samen ontdekken — als pelgrims van hoop, op weg naar Kerstmis.

Pastor Johan

© Johan Dobbelaere

Trooststoel

De afgelopen weken waren er heel wat uitvaarten, in en buiten Anderlecht. Meestal was ik er voorganger maar een paar keer ook gewoon aanwezig vanuit de verbondenheid met de persoon of iemand van de nabestaanden. Als ik er de tijd voor heb, ga ik ook mee naar het kerkhof. Vanuit de gedachte: ‘meegaan tot waar je kan meegaan’. Vóór of na het moment op het kerkhof is er daarenboven kans om met andere familieleden of vrienden van de overledene te praten over wat zij of hij voor jou betekende. Onlangs kwam ik zo op het kerkhof van Dilbeek. Mijn oog viel op deze knalgele stoelen. Na het grafritueel ging ik ze wat van dichterbij bekijken. De uitgeboorde letters vormden ‘Trooststoel Gemeente Dilbeek’. Er stonden er verschillenden, zowat kriskras tussen de grafrijen. En, je kan ze verplaatsen! Je kan zo alleen of met z’n tweetjes bij het graf van jouw geliefde(n) gaan zitten of gewoon wat stil genieten van de rust van deze plek. De talrijke, met chrysanten versierde graven en het mooie vergezicht zijn uitnodigend. We kennen de troostplekken die FERM in heel Vlaanderen inrichtte en vaak kan je ook daar even gaan zitten. Maar zo’n een aanbod op een begraafplaats vond ik mooi, ik had het nooit eerder gezien. Het is alsof je zittend meer verbonden bent met de overledene, je maakt zo meer tijd om aanwezig te zijn dan al staande. En rouwen, herdenken, gedenken zijn net dingen die tijd vergen. Dat heeft het gemeentebestuur van Dilbeek zeker begrepen. Een idee om ook jouw gemeente warm te maken?...

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Hoop doet leven

Wat een moed, wat een kracht dacht ik, toen ik deze foto in mijn mailbox kreeg. Opgroeien in het duister, met een klein lichtpuntje, heel hoog, zover weg, haast onbereikbaar. Je zou voor minder je hoofd laten hangen. Maar het kleine paddenstoeltje zette door, het bleef volhouden. Het blijft leven en werken vanuit de hoop dat het eens het volle licht zal zien. En kijk nu eens hoe het schittert !
In het jaar van de hoop vertelt deze foto mij meer dan duizend woorden. Hoop is ondanks alles blijven geloven in het goede en daardoor de kracht vinden om tot volle leven te komen.

Het deed me ook denken aan de smalle poort om het Rijk der Hemelen binnen te gaan. Geloof, hoop en heel veel liefde heb je nodig om het vol te houden. Om het pad te kunnen volgen dat leidt naar die smalle poort. En heb je al eens rondom gekeken? Wat een weelde aan groen, aan licht, aan nabijheid. Eenmaal de poort voorbij is er leven in overvloed. En kijk maar, er is nog plaats voor velen.
Is dat geen hoopvolle gedachte? En het is ook voor ons weg gelegd, als wij 'ja' durven zeggen tegen het leven, ook als het duister is. Als we beseffen dat God heel dicht bij ons is en ons met veel liefde wil omringen. Als wij 'ja' durven zeggen dan stuwt de hoop ons vooruit en zullen ook wij ten volle leven.

Pastor Mariette

© Hilde Waegeman

Bak er iets moois van! (BZN)

Ik vind het altijd heerlijk om bij de bakker langs te gaan: om de geur van vers gebakken brood, de overvloed aan keuze, …
Het doet me ook terugdenken aan al de keren dat er bij mijn ouders gebakken werd. Ze maakten hun brood zelf, cake, wafels, pannenkoeken: we mochten er mee van genieten. Ik moet toegeven dat ik die traditie nog niet heb voortgezet. Ik weet niet of ik er veel van zou ‘bakken’.
Toen ik die spreuk van BZN las op mijn kalender dacht ik: God kan dit ook aan ons zeggen. ‘Bak er iets moois van! Ik heb je alle ingrediënten in handen gegeven: jezelf met je mogelijkheden en talenten, je medemensen, de schepping. Mijn Zoon heeft je het recept gegeven. Dus begin er maar aan. Wees niet bang! Ik verwacht geen perfectie van je, maar wel dat je het probeert.’

Pastor Chris

© Pixabay

Overgang

Eind juli schreef ik hier over een veld vol zonnebloemen. Voor het eerst plantte ik er zelf in het voortuintje aan de kerk van OLV van Vreugde. Ik kreeg ze van iemand als piepklein plantje met slechts vier blaadjes. Ze groeiden uit met stevige stengels en prachtige bloemen. Het was een paar maanden genieten van hun schoonheid. Tot ze in hun oktober ootmoedig het hoofd bogen en onder regen en wind gebukt het beste van zichzelf gegeven hadden. De stengels verloren hun kracht en de bloemen verdroogden in het besef dat hun tijd stilaan gekomen was. Allerheiligen kwam eraan en ik besloot ze te vervangen door fleurige chrysanten. Het was er immers de tijd van het jaar voor. Zo doen we dus met planten en bloemen: als ze uitgebloeid zijn verwijderen we ze en zetten anderen in hun plaats. Vaak zijn ze seizoensgebonden. Hoe anders gaan we met mensen om. Als ze kromgebogen in de laatste periode van hun leven komen willen we ze net met meer zorg en liefde omgeven. We beseffen dat de tijd kort dat we ze nog in ons midden zullen hebben. We wachten niet tot na hun dood om met liefde over hen te spreken, om hen onze genegenheid te betonen. Als ze dan uiteindelijk de grens van dit leven oversteken omgeven we hen met eerbied en respect in een passend afscheid en blijven hun namen in ons hart en ons geheugen gegrift staan. Beminnen is ook zeggen: “jij zal niet sterven”. Ze zijn geborgen in God. Intussen liggen de bloemenhoofden van de zonnebloemen in het donker van de kelder te drogen. In de lente als alle leven weer doorbreekt zal ik ze zaaien in het vertrouwen dat ook daar nieuw leven zal ontkiemen. Ook hier is leven sterker dan alle dood…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

In balans

Onlangs bracht ik bezoek aan iemand die een wake-up call gekregen heeft, in de volksmond een 'verwittigingske'. De dokter gaf hem de raad om zijn leven wat meer in evenwicht te brengen en te kijken wat voor hem echt belangrijk was.
Onze balans vinden in het leven heeft veel te maken met hoe we in het leven staan, welke keuzes we maken. Zijn we kinderen van deze tijd en laten we ons meeslepen in de rush naar altijd meer, beter en groter?  Of proberen we te leven vanuit de waarden die er echt toe doen, die ons echt gelukkig maken: er zijn voor elkaar, tijd maken om te luisteren, om nabij te zijn,... Het zou mooi zijn moest een combinatie van de twee al kunnen lukken.
Thuis hoorde ik mijn ouders zeggen: 8 uur slapen, 8 uur werken en 8 uur vrije tijd. (Mijn moeder vulde die vrije tijd dan wel voor ons in 😊).
Ik vraag mij af hoe het zit met onze spirituele balans? Waar vinden we nog tijd om te bidden? Om tijd te maken voor God? Om Hem te ontdekken in duizend, duizend dingen? Ook hier draait het om keuzes maken denk ik. 
Onlangs heb ik een ontdekking gedaan. In groot Ninove zijn 14 kerken. Om mijn omgeving wat beter te leren kennen heb ik in de vakantie besloten om al die kerken eens te bezoeken. Niet zomaar bezoeken, maar ook in elke kerk, samen met de gemeenschap, eucharistie te vieren. In Ninove kan je elke dag naar een viering gaan als je wil. Want waar geen zondagsviering is, is op geregelde tijd een viering in de week. Die rondgang naar alle kerken is een mooie manier om de gemeenschappen te leren kennen maar het is ook een ideale manier om stil te vallen, om tijd te geven aan God, om de banden aan te halen, om de relatie te verstevigen.
Tijdens één van de preken gebruikte de priester een citaat van Augustinus:

Werk alsof het van jezelf afhangt.
Bid alsof het van God afhangt.

'Werken en bidden', ik ben er zeker van dat dit het leven terug balans brengt.

Pastor Mariette

Ora et Labora van Millet

De dood

We hebben weer Allerheiligen en Allerzielen “gevierd”. Maar hoe kunnen we dit eigenlijk goed vieren als we geen heiligen zijn, en nog niet dood zijn. We kunnen het alleen afleiden van mensen die als heiligen leven of geleefd hebben, en van de dood die rondom steeds aanwezig is maar dat we graag wegstoppen om rustig voort te leven alsof er nooit een einde aan komt.
De foto is genomen in een parkje in de buurt van Gent. Mooi om te zien hoe de boom langzaam het graf aan het overgroeien is. De titel op het graf luidt : “We join our love in Christ above”, “We zullen hierboven onze liefde in Christus weer verder zetten.” Een mooie gedachte voor een koppel dat elkaar intens hebben lief hebben gehad. Het is ook voor elke gelovige de diepe wens dat we onze liefde voor Christus en God verder kunnen zetten in de hemel….

Pastor Peter

© Peter Baekelmans

Pelikaan

In oktober ging ik naar de tentoonstelling ‘Boven den Bareel’. Zo’n 63 kunstenaars stelden tentoon op 16 locaties in Sint-Rochus (Halle) en in de buurt. Ik trok naar twee ervan waaronder de Sint-Rochuskerk. In 2024 werd ze feestelijk heropend en nu doet ze naast haar religieuze functie ook dienst als warm en dienstbaar gemeenschapshuis. Deze betonnen kerk in art decostijl is prachtig gerestaureerd en bood nu de ruimte voor een aantal kunstenaars, waaronder één van onze parochianen. Ze presenteerden allen mooie werken en ik vond er zelfs een cadeautje voor mijn jarige zus.
Ik was vooral geïntrigeerd door het kerkgebouw. Ooit waren er plannen om het af te breken omdat er stukken naar beneden vielen en nu staat de kerk te pronken in al haar glorie, een mooi decor trouwens voor een kunsttentoonstelling. Op de pilaren vond ik herhaaldelijk deze afbeelding van een pelikaan terug. Van deze vogel wordt gezegd dat hij, bij voedselschaarste, zijn jongen voedt door in zijn eigen borst te pikken zodat het bloed op de jongen valt. In de christelijke symboliek wordt dit op Christus toegepast die zijn leven gaf en zijn bloed vergoot om de mensheid te verlossen en te redden. Het dier wordt ook vernoemd in de boetepsalm 102 vers 7. ‘Ik voel me als een pelikaan in de woestijn.’ Wat zoveel betekent als hulpeloos, eenzaam. Maar zo voelde ik me helemaal niet. Integendeel, ik kwam er heel wat bekende mensen tegen en ik was blij dat ik de verplaatsing had gemaakt op een zondagmiddag. Zoals een pelikaan iets van zichzelf geeft om anderen leven te geven, reiken kunstenaars ook leven aan in het scheppen van schoonheid en het uitdagen van onze verbeelding. Ze houden de vinger aan de pols van onze samenleving en tonen ons iets van de tijdsgeest. Ik kom altijd rijker terug van een kunsttentoonstelling.

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Ontelbaar...

Je kan er niet naast kijken, veelkleurige blaadjes bedekken vandaag straten en pleinen. Zalig vind ik het om over zo'n bladerentapijt te lopen. Vroeger keek ik altijd uit naar de herfst. Het Bulskampveld in Wingene is een park, met lange dreven. Aan je voeten een bladerentapijt en boven je hoofd een bladerdak in alle kleuren van de regenboog. Ontelbaar veel bladeren... Ze vallen af één voor één af. Maar ze krijgen daarna een tweede leven, ze vergaan tot compost en worden voedsel voor de volgende generatie.
Toen ik onderstaande foto van mijn dochter kreeg, mijmerde ik over de wandelingen ik vroeger met hen maakte. Wat is de natuur toch mooi in de herfst. Die vele bladeren brachten mij bij de lezingen van Allerheiligen: ik dacht aan "die mensen in witte gewaden, die niet te tellen zijn". En zo lezen we in Apocalyps: "zij zullen God zien".
De heiligen, de mensen die ons zijn voorgegaan leven ook nog verder. Vandaag inspireren ze ons door hun levensverhaal. Maar kunnen ook wij God zien? 
Je kan naar een brandglas kijken en het mooi vinden, maar ook niets meer. Als je blijft terug komen tot wanneer de zon schijnt en je kijkt dan naar het brandglas, dan straalt de afbeelding in zijn volle glorie, dan vertelt het een verhaal. Het opent onze ogen, het inspireert je geeft je moed en kracht om verder te gaan. Die warme gloed is de Geest die in ons werkt. De Geest zorgt ervoor dat je het volhoudt, dat je de kracht hebt om rechtop te blijven, ook als het wat moeilijker gaat.
Dat is wat heiligen doen, blijven terugkomen, blijven geloven, ook als het leven tegenzit. Ze gaan de weg die God met hen wil gaan.
Geef ons de kracht God om in uw liefde te blijven, ondanks- of dankzij de hindernissen op onze levensweg. Dan zullen ook wij U kunnen zien.

Pastor Mariette

Stilstaan bij Allerzielen

Dit weekend is het Allerzielen. Een dag van stilte, van herinnering, een dag waarop bepaalde namen even extra oplichten in ons hart. We denken aan wie er niet meer is, aan stellen die we niet meer horen, aan handen die we niet meer kunnen vasthouden. En toch voelen we nog steeds een diepe verbondenheid. Een verbondenheid waarvoor woorden soms te kort schieten, waar we ons moeten overgeven aan geloof, waar kunst spreekt als woorden zwijgen.

Het beeld - L’ Adieu - van Rodin verbeeldt twee mensen in een laatste omhelzing, zo innig, zo menselijk. Hun armen zoeken elkaar alsof ze weten dat dit het moment is waarop liefde en afscheid samenvallen. In dat ene gebaar voel je alles: het verlangen om te blijven en de pijn van te moeten loslaten.
En dan, als de handen loslaten en de stilte achterblijft, weerklinkt het verdriet, het gemis. 

Gedicht Guido Gezelle.

Wat Rodin uitdrukt in beeld en Gezelle zo kwetsbaar onder woorden brengt, raakt aan hetzelfde mysterie: dat liefde niet eindigt, zelfs niet bij de dood. Dat wie wij missen, nog altijd leven in ons hart, in ons verlangen en onze herinnering.

Pastor Ellen

L’ Adieu - van Rodin

Ontsnappen of nestelen

Elk van ons heeft allicht al één of meerdere momenten gekend waarbij hij de grond onder zijn voeten voelde wegzakken, waar de wereld even stil staat en je geen toekomst ziet. Wat houdt een mens dan nog staande? Wat maakt dat we na een tijdje toch de moed vinden om kleine stappen te zetten? Soms vind je het antwoord op plaatsen waar je het niet verwacht.
Op de foto, die genomen is in het Neigembos in Ninove, zien we een boom waarvan de grond onder zijn voeten is verdwenen? Of wilde de boom vluchten? Ontsnappen uit het bos? Op één of andere manier is hij rechtop blijven staan en zijn weelderig bladerdak vertelt dat hij ten volle leeft. Zijn wortels hebben een weg gezocht en gevonden. Anders dan voorheen, maar heel stevig en vastberaden om te leven en leven te geven. Wie zou niet willen schuilen onder dat weelderige bladerdak? Het heeft bescherming en verfrissing. Het geeft je zuurstof, steun aan wie moe en uitgeput is.
Aan mensen die nood hebben aan een schouder wens ik zo'n boomstam toe.
Aan mensen die stevig geworteld staan: deel van waaruit jij leeft en laat jouw nabijheid het bladerdak zijn die bescherming geeft,  die mensen de kracht geeft om rechtop te blijven.
Moge het sap van Gods Geest door jouw wortels vloeien zodat ook jij rijke vruchten kunt dragen.

Pastor Mariette

Neigembos, Ninove © Robin Van den Berghe

Licht

In deze donkere dagen van het jaar kijken we uit naar licht. Ik vraag me altijd af hoe het in noordelijke landen moet zijn. Niet mijn ding, denk ik.
Met een puppy van vier maanden in huis sta ik vaak al rond 7.30 uur in de tuin. Op zo'n moment is ook de foto genomen. Ik sta elke dag vol bewondering te kijken naar dit natuurgebeuren: de zon komt op, het licht daagt in het oosten. Een moment van dankbaarheid, van meditatie, van gebed.
En overdag mag ik genieten van de steeds wisselende wolkenmassa's. En soms figuren er in zoeken zoals ik als kind deed. Ik denk terug aan wat Zr. Marcelline, die een groot deel van haar leven als missiezuster in Guatemala werkte: " Ik mis hier de wolken van in België." Daar kon zij dan volop van genieten bij een bezoek hier.
Laten we maar zingen over het Licht dat we verwachten, waar we naar uitkijken.
Laten we 'licht' zijn voor mekaar!

Pastor Chris

© Chris Ruelens

Zeg het met bloemen

‘Zeg het met bloemen’ is weleens een promotieslogan geweest bij meerdere bloemenzaken.
Met een boeket bloemen wil je iemand blij maken, dank zeggen of geluk wensen bij een of andere gelegenheid. Met bloemen aan je huis, wil je de buitenruimte wat verfraaien, anderen mee laten genieten van wat jou ook vreugde geeft. Zo zet ik sinds ik hier woon, bloembakken op de vensterbanken en het muurtje van de zijingang. Meestal gevuld met geraniums omdat deze mooi en lang bloemen geven en tegen een stootje (van het weer) kunnen. Veel mensen reageren opgetogen. Dit jaar had ik ook drie hangpotten uit de garage opgediept en aan de muur opgehangen. Bij thuiskomst van de vakantie was er eentje gesneuveld, wellicht door een voetbal. Dat kan gebeuren. Alles was opgeruimd. Een paar weken later was het anders toen ik op een avond thuiskwam en dit aan de voordeur vond. Iemand vond een andere manier om het met bloemen te zeggen. Ja, geraniums kunnen wel tegen een stootje maar dit stootje was wel heel hard. Het maakte me een beetje kwaad maar vooral droevig. Waarom doet men zoiets? Een vraag doe we ons vaak stellen en waarop we geen antwoord hebben. Het overkomt ons allemaal eens dat mensen niet in dank afnemen wat men voor hen of de gemeenschap doet. Dat onze goede bedoelingen verdraaid worden of zelfs kwaad bloed zetten. En toch, laat dat ons niet weerhouden om te beminnen en goed te doen. De aansporing komt van Jezus zelf: “Bid voor de mensen die jullie slecht behandelen… Doe goed zonder iets terug te verwachten…dan zullen kinderen van de Allerhoogste zijn want ook Hij is goed voor wie ondankbaar en kwaadwillig zijn” (Lucas 6,28c.35). Volgend jaar plant ik zeker weer bloemen…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Goed voor het hart

Om nog even in de sfeer van de Romebedevaart te blijven schrijf ik dit cursiefje rond Castel Gandolfo. Of liever rond dit bord dat ik op het dorpsplein zag: een pelgrim op de Via Francigena. ‘Die ken ik niet’, hoor ik je al denken. Ik ook niet, eerlijk gezegd, dus maar even gaan ‘googlen’: ‘De Via Francigena is een oude pelgrimsroute die loopt van Canterbury naar Rome, en onderweg Frankrijk, Zwitserland en Italië aandoet. Deze route is beschreven door een Engelse aartsbisschop Siegeric in het jaar 990. De uiteindelijke aankomst is aan het Vaticaan. Deze route is in 2004 door de Raad van Europa uitgeroepen tot een Europese Culturele Route.’ We waren als pelgrims naar Rome maar niet te voet, alleen in de stad kwamen we aan onze 10.000 en meer stappen per dag. Het wandelen in de tuinen van Castel Galdolfo vroeg minder inspanning. Dit houten bord van de Via siert door zijn eenvoud: een eenvoudige pelgrim met de juiste attributen: een wandelstok en een knapzak over de schouder. Veel meer heb je niet nodig als pelgrim. Als je achter hem kijkt zie je aan de muur een AED toestel (automatische externe defibrillator) of een hartstarter om iemand te reanimeren. Een wat gekke combinatie op één foto. En toch minder gek dan het op het eerste zicht lijkt. Wie als pelgrim te voet onderweg is, herlaadt niet alleen zijn of haar batterijen maar verruimt ook zijn geest en zijn hart. Je krijgt een nieuwe adem. In zijn Klein Pelgrimsboek vertolkt Herman Andriessen dit in zijn Reislied:

Ontsla nu het hart; geef het vrij voor de reis.
Wacht op het Woord; zoek nieuwe wegen.
Ga weer onderweg; ja, de nieuwe weg
geeft ons in ’t end ook de nieuwe zegen.
Maak het hart nu vrij; zoekt elkander op de weg.
En gedenk het woord dat ons is gezegd:
“Wie zaaien met leed in het holst van de tijd,
Die maaien met vreugd voor de eeuwigheid”

Zing stilaan je lied. Zie, daar hoog in de wind
over de grens al de vogels drijven.
Zing stilaan je lied; aan de grens voorbij
zullen wij eens in Zijn tent verblijven.
Ga de vrede na. Deel in stilte van je leed.
Niet een die de weg naar het wonder weet.
Maar de zon en de wind en Zijn licht in de nacht
verhalen Zijn glans aan wie het verwacht.

Bewaar in het hart wat de vogelen zien.
Hoor nog het woord op de bergen vernomen.
En wacht op het zaad in de zwarte voor,
eens voor de vogels een onderkomen.
Laat de vrede zijn; wees de mens die niet vergeet.
Niet een die de weg naar het wonder weer.
Maar de zegen gezaaid uit den Hoge verhaalt
het wondere werk dat Hij aan ons deed.

Wacht op het woord, als het afscheid wenkt.
Wacht op het woord. Weet, de nieuwe zegen
is als de vrucht die de aarde schenkt
eerst na de kou en de winterregen.
In het hart bewaar wat de weg ons allen deed.
Niet een die de weg naar het wonder weet.
Laat de wegen, gegaan door het holst van de tijd,
bewaren je hart voor de eeuwigheid.

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Verborgen kruis

Ik was laatst een mooi geweven doek met warme kleuren aan het bewonderen in een anthropologisch museum, tot ik de kruisjes die erin verwerkt waren zag. Zo mooi het geheel geweven, met verschillende vormen erin waarvan het kruisteken er één is. Je voelt bijna de vroomheid van de persoon erdoor.
Zo zou ons leven ook moeten zijn. Ons geloof hoeft niet op de voorgrond te staan, maar vervlocht in het alledaagse leven. Dat maakt het leven mooi, en doet het kruis dat we dragen op de juiste plaats staan.

Pastor Peter

© Peter Baekelmans

Om even bij stil te staan...

Stilvallen doe ik nu meer dan vroeger. En het helpt als je dat samen, in gemeenschap kan doen. Gelukkig zijn er verschillende initiatieven in mijn omgeving waar dat kan. Zo ben ik gisteren avond naar een viering gegaan en ben blijven hangen bij een zin uit het woordje bij het evangelie: 

"Geluk is, verlangen naar wat je al hebt". 

Wat hij daarna gezegd heeft, heb ik een tijdje niet meer mee gekregen. Ik vond het zo mooi. Het schijnt  van Augustinus te zijn. In ieder geval het heeft me doen nadenken en doen stilvallen.
'Verlangen naar wat je al hebt' het lijkt op het eerste zicht absurd. Verlangen associeer ik nogal dikwijls met meer, beter, groter,... Maar dat brengt inderdaad geen rust. Je gaat dan vergelijken met anderen die wel hebben wat jij zo graag wil. Waarom zij wel en ik niet? Ik werk toch ook hard... Ik doe toch evengoed mijn best... Waarom krijgen zij het zomaar in de schoot geworpen?
Nee zo denken maakt niet gelukkig, je komt vast te zitten in het 'ik' en 'zij' denken. In het wentelen in eigen gelijk, in plaats van samen het leven te delen, groei je verder uit elkaar. Elk zijn eigen gelijk, compromissen en toenadering zijn dan heel moeilijk.  
'Verlangen naar wat je al hebt' is content zijn met wat je al hebt. Meer nog, het is genieten van wat jou gegeven is, wat jou in de schoot geworpen is. Content zijn met de zegeningen die jou zijn overkomen. Als ik stil blijf staan bij mijn zegeningen overvalt mij heel vaak het gevoel van dankbaarheid, het gevoel van diepe vreugde. Die vreugde, dat geluk noem ik God. En weet je, zoek het niet te ver, het is te vinden in kleine dingen, in duizend, duizend kleine dingen. Ik wens ook jou die vreugde van harte toe. 

Tel je zegeningen één voor één, en je ziet Gods liefde dan door alles heen. (naar psalm 103)

Pastor Mariette

© Mariette Dhondt

Kappertjesplant

Ga er maar eens naar op zoek in een warenhuis dat je nog nooit bezocht. Een hele klus om kappertjes te vinden. En hoe noemen ze dat in Frankrijk ook weer? Je kent het wel die lekkere groene dingetjes om gerechten op smaak te brengen. Van waar komen ze nu? Kappertjes zijn ongeopende bloemknoppen van de kappertjesplant (Capparis spinosa), geconserveerd in zout, azijn of pekel, met een frisse, zurige smaak die in gerechten zoals sauzen, eiergerechten en visgerechten gebruikt worden. Ze groeien voornamelijk in het Middellandse Zeegebied en worden handmatig geplukt vóórdat de bloem opkomt.
Voor het eerst in mijn leven zag ik nu ook de plant zelf die ons de kappertjes levert en dat nog wel in de pauselijke tuinen van Castel Gandolfo. Tussen alle prachtige bloemenperken en bijzondere bomen groeide het plantje tegen een rotsmuur. Je kon er zo aan voorbij lopen zonder het op te merken. Het was het bloemetje dat mijn aandacht trok en via de app ‘Obsidentify’ kon ik er een naam opplakken. Wat een ontdekking, nu werd me pas duidelijk waar die kappertjes vandaan komen. Weer iets bijgeleerd en dat in de tuinen van de paus. Vaak vallen kruidenplanten niet op, ze zijn bescheiden en wachten tot iemand ze plukt om te gebruiken in de keuken. Daar komen ze tot hun recht om een schotel op smaak te brengen, soms subtiel, soms zeer uitgesproken. Is dat ook niet onze roeping, om als christen smaak te geven aan het leven, aan de wereld? We zijn toch het zout van de wereld, niet?

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

Op bedevaart naar Rome

Op zaterdag 20 september jl. was het 45 jaar geleden dat ik in Evere tot priester werd gewijd. Die dag vertrok ik met 80 bedevaarders naar Rome, onder wie vijf priesters, waaronder Guido Vandeperre uit Anderlecht.

Twee bijzondere momenten wil ik hierbij in het bijzonder aanstippen. Bij aankomst in Rome vierden wij in de namiddag de eucharistie in de basiliek Santa Maria Maggiore. Ik was er de voorganger en voor het eerst in mijn leven gebeurde dit in een ‘preconciliaire setting’ (zie foto). Ook was het die dag 39 jaar geleden dat Patrick Maervoet, deken van de pastorale regio Leuven, tot priester werd gewijd. Een bijzonder en ontroerend ogenblik was toen wij aan het graf van paus Franciscus de twee jubilarissen mochten laten knielen en bidden.

Tijdens de bedevaart zijn wij door vier verschillende ‘Jubileumpoorten’ gegaan. Op maandag 22 september gebeurde dit in de Sint-Pietersbasiliek in Vaticaanstad, waar wij de eucharistie vierden bij het graf van de apostel Petrus. Zo dicht bij deze apostel, die beschouwd wordt als de ‘eerste paus’, herinnerde Dirk De Gendt, deken van de regio Mechelen en reisleider van deze bedevaart, ons eraan dat priesters van een bisdom ‘Petrusmannen’ zijn. Zij werden gewijd als medewerkers van de bisschop, die traditioneel wordt gezien als opvolger van de apostelen. Tijdens de voorbede werd gebeden voor de Kerk in al haar facetten: voor paus Leo, onze bisschoppen, priesters, religieuzen, diakens, pastoraal werkenden, vrijwilligers en geëngageerde gelovigen. Wij vroegen daarbij, op voorspraak van de heilige Petrus, om verhoring van ons gebed.

Als pelgrims van hoop hebben we in Rome gewandeld, gevierd en gebeden, en dit als Vlaamse christenen die zich verbonden weten met vele gelovigen wereldwijd. Voor mij was dit een diep ontroerend hoogtepunt in dit jubileumjaar.

Pastor Johan Dobbelaere